Voedertijd

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Ik heb geen klagen, mijn vent is absoluut geëmancipeerd en draagt meer dan zijn steentje bij in het huishouden. Toch zijn de was doen en eten koken taken die meestal bij mij liggen en dat zijn nu net de twee dingen die regelmatig onder spanning worden gezet door de rugby.

Over die oneindige stapel was ga ik het nu niet hebben – al houd ik me aanbevolen voor tips hoe je de zijkanten van zo’n short wit houdt -, maar dat koken….

Als ik op een trainings-dag (vroeg) thuis ben, kan ik man 1 rond half 6 nog net zien vertrekken richting de club (iets te bespreken). Een half uur later vertrekt man 2 voor zijn training. Man 3 is dan meestal nog niet terug van een dag college. Boodschappen naar het hol slepen is dan natuurlijk nog niemand niet gelukt en ruim vooraf een gezinsmaaltijd op tafel, is kansloos.

Plan B is koersen op voedertijd rond 9 uur. Dan zijn alle mannen ongeveer wel (weer/nog) thuis. Maar ook dan zit er nog druk op. De twee die terugkomen van de club zijn toe aan voer en onze student heeft inmiddels ook een flink “knaagje in zijn maagje”. Daarbij moet er nog ge(huis)werkt, gedoucht en zijn ze eigenlijk best moe, of hebben ze die avond nog een afspraak. Of het eten NU (pronto moeder!) op tafel kan!

Hoe lekker is het dat Debby en Kenneth op bestelling heerlijke afhaalmaaltijden klaar hebben staan die mijn heren na de training mee kunnen nemen?! (Voor de duidelijkheid: een berichtje naar 06 51 28 72 18 (ik heb ze meteen in mijn contacten gezet) en klaar is Kees). En ook heel fijn; die gezonde keuzes (bijvoorbeeld lekkere dikke yoghurt met granola en vers fruit, voor als het ontbijt er even bij in is geschoten….)

Wees voorzichtig en tackle hard!

Liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2020 Haagsche Rugby Club