Verslag Benjamin Tour naar Montbard

  -   Benjamins

Daar sta je dan op donderdag, de mannetjes druipen langzaamaan de parkeerplaats op, geven hun ouders nog een laatste knuffel en hop alles in de busjes en vertrekken maar. De reis was nog niet begonnen of een aantal van de jonge heren moesten plassen, dus bij Hazeldonk even stoppen en het stuift de McDonalds in. Dit gaf de trainers even de tijd om nog een laatste fatsoenlijke kop koffie te drinken. Na een reis van 8 uur, met een paar pauzes tussendoor komen we aan in Veneray-les-Laumes, ons thuis voor de komende dagen. Wij werden ontvangen door de lokale rugbyclub en zij hadden uitgepakt. Op de ontvangstborrel werden wij verwelkomd door niet alleen de lokale club, maar Monsieur Maire gaf ook acte de precense. Met typische Franse gastvrijheid werden schalen met heerlijk eten en wijn aangerukt. Na een goed maal keerden wij weer terug naar camping en het hotel, want onze Haagsche helden waren toch wel moe na zo een lange reis.

De volgende dag hadden onze Franse vrienden een trip gepland naar het lokale geschiedkundig museum waar de mannen leerden over de slag van Alesia, wat ze vooral meekregen was dat Fransen goed waren in verliezen. Na het museum volgde de lunch en een training door Fijiaanse rugbyers, ware het niet dat de heren zich verslapen hadden, dus namen wij de training over. De training was pittig voor jongens, maar het zou nodig blijken. Na de training had iedereen wel weer honger, dus onze Franse vrienden nodigden ons weer uit voor een buffet, waar de vriendschap goed beklonken werd.

Dan is het zaterdag, de grote dag. Het toernooi gaat beginnen. Een van onze spelers was zijn schoenen vergeten, dus het begon al goed. Tijdens de officiële opening liepen wij als de Nederlandse delegatie het stadion alwaar de volksliederen werden gespeeld. Na de volksliederen werden getrakteerd op een Cibi, Haka van Fiji. De Haagsche helden waren niet onder de indruk. Dan is het game time, en de mannen knalden uit de startblokken en de Franse tegenstanders werden omvergekegeld in de ruck en voorbij geflitst door onze driekwarters, eindstand 10-0 voor Den Haag. Tweede tegenstander was sterker wisten wij door onze spionnen, maar de Haagsche helden waren niet onder de indruk en gingen verder waarmee ze waren begonnen, winnen, eindstand 4-0. Na de lunchpauze was er de “exhibitiewedstrijd” tegen Fiji. Ze waren groot, maar wij waren beter en met strakke harde tackles en rucks wonnen wij de wedstrijd met 1-0. Het was de andere teams opgevallen dat onze mannen toch best konden ballen, dus ze kwamen met de vraag, mogen wij een oefenpotje tegen jullie spelen. Dus wij gingen een wedstrijd tegen de Benjamins van Beaune, de lokale profclub, spelen. Ook die wedstrijd kleunden we er goed in, maar de tegenstander strafte onze schoonheidsfoutjes af waardoor wij uiteindelijk met 2-1 verloren, maar met opgeheven hoofd liepen we van het veld af. De laatste poulewedstrijd speelden we tegen onze vrienden uit Veneray, hier hielden wij onze sterkste spelers aan de kant, maar alsnog winnen wij de wedstrijd met 3-1. Wij sloten het toernooi af met twee vriendschappelijke wedstrijden tegen Coq Mosan, een Belgische club en Stade Dijonais, beide ook weer gewonnen. Wat een heerlijke mannetjes en wat een Haagsche Helden. Altijd doorgaan, niet opgeven. U kunt zich voorstellen dat er aan het eind van de dag alle coaches stonden te glunderen van trots.

Aan leuke trips moet helaas een einde en de volgende dag maakten mij ons weer gereed om richting Den Haag te rijden. Maar in de busjes terug zaten alle jongens moe en voldaan. Al vielen de meeste onderweg toch wel in slaap.

Deel dit artikel:    
 
 
© 2019 Haagsche Rugby Club