Rugby Mum – Time flies!

  -   Column

Het is al heel wat weken geleden, maar dit jaar hadden wij thuis wéér geen uitgebreid Paasontbijt. Na een snel bakje yoghurt tuften we in alle vroegte richting Hilversum voor het 20ste (!) International Youth Rugby Festival. Inmiddels heb ik in binnen- en buitenland toernooi-ervaring opgedaan, maar zo groot, zo internationaal en ook nog eens zo goed en strak georganiseerd, zijn er maar weinig. Daarbij spelen hier ook nog eens (bijna) alle leeftijdscategorieën. Voor een rugbyouder is dit dus dé plek waar je in één oogopslag kan zien wat er nog komen gaat en wat er (al) achter je ligt.

Na het parkeren sluiten we aan achter een Schots Junioren team dat voorop wordt gegaan door hun doedelzak spelende coach. Als we onze toernooitent hebben gevonden tussen pitch 1 en 2, blijkt een van de Turven-teams van HRC neergestreken op de “vluchtstrook” van het naastgelegen veld. Bij onze turven is het spreekwoordelijke kwartje duidelijk al gevallen. Er wordt goed en fanatiek gespeeld (en ze winnen het toernooi!). Bij de tegenstander zie ik er nog één madeliefjes plukken, terwijl zijn teamgenootje in een wilde rondedans probeert of zijn tags elkaar kunnen raken. Op weg naar de bonnenverkoop worstel ik me tussen een Engels U-14/Cubs team door in huidkleurige trip-tenues met lingerieprint (not a pretty sight: KOFFIE!). Bij de bar en de eettentjes zie ik een Benjamin-moeder koortsachtig in haar tas graven naar de vaseline….Herinneringen aan het jaar dat mijn kind met zijn Benjamin-team op het hockey kunstgras moest spelen, schieten door mijn hoofd. Op de terugweg zie ik de clubkleuren van Dwingeloo RFC (die was ik nog niet eerder tegengekomen) en vergaap ik me aan een speler van een Zuid-Afrikaans U-18 team. Zijn oefensprintjes zouden op een atletiekvereniging niet misstaan. Achteraf hoor ik dat hij al een profcontract op zak heeft.

Als ik weer bij onze tent ben, zie ik dat een team mannetjesputters met baarden uit de buurt van Manchester in de hoek van het 2e veld aan hun warming-up is begonnen. Het blijken de eerste tegenstanders van mijn kind. De zenuwen slaan toe. Ik speur langs de lijn waar ze hun vrouwen en kinderen hebben verstopt, want dit lijkt mij geen U-17! Een van de andere ouders stelt mij gerust met een oude rugbywijsheid: “hoe groter ze zijn, hoe harder ze vallen”. Het blijkt nog waar ook, want het Oranje U-16 team van mijn zoon wint de allereerst wedstrijd die ze samen spelen. Dat resulteert in nog meer vastberadenheid bij de spelers, de coaches en het teammanagement. De ambitie spettert er van af! Het is een mooi begin van een top rugbydag.

Terug in de auto – met zoonlief op apegapen op de achterbank (sommige dingen veranderen nooit) – denk ik aan wat het volgend seizoen zal gaan brengen. Ik neem me alvast voor er vooral van te genieten en ik raad jullie van harte aan dat ook te doen, want het gaat zo snel….

Wees voorzichtig en tackle hard,

liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2019 Haagsche Rugby Club