Rugby Mum – Rugby Dad

  -   Column
Rugby Mum - Engelsen
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Bij kritiek, verlies en andere tegenslagen moet je in de spiegel te kijken. Verbetering en verandering begint bij jezelf. Voor geen goud wil ik nogmaals iemand voor het hoofd stoten. Aan de andere kant hoort er in een column een beetje azijn. Het blijft een uitdaging dus, maar ik zal van nu af aan zorgvuldiger schrijven en nalezen.

Ook blijf even wat dichter bij huis. Hier thuis is mijn vent mijn scherpe tong gewend; hij heeft er (ooit) volmondig “ja” tegen gezegd en er in de loop der jaren weerstand tegen opgebouwd. Een veilig onderwerp dus.

Mijn man is een Rugby-vader. Die vaders kan je – vaak in één oogopslag – verdelen in 2 groepen; zij die vroeger zelf speelden en zij die dat niet deden.

Mijn lief is er een uit de tweede categorie. Maar bij een club met veel jeugd, zijn coaches niet aan te slepen. Dus kreeg hij ooit een tackle bag in zijn handen gedrukt en hielp hij wat op de training. Dat deed hij met plezier en van de club mocht hij naar een trainerscursus.

Dat bleek andere koek. Niet alleen moest hij onmogelijke huiswerkopgaven maken (“bedenk een oefening voor 3e-rij movement?!”), hij kreeg ook praktijkles. Daar vroegen ze wie er vroeger niet hadden gespeeld. Hij stak braaf zijn hand op, zich onbewust van het knikje dat de coach naar een van de behulpzame spelers uit het 1egaf. Dat knikje was om de desbetreffende potige voorwaartse even aan te geven dat deze meneer nog nooit een tackle had ervaren.

Die eerste (en laatste) tackle kan hij zich nog steeds heel goed herinneren. Als vrijwilliger legt hij zich nu vooral toe op de administratie….

Wees voorzichtig en tackle hard,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2018 Haagsche Rugby Club