Rugby Mum – Verkeerde plek

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Maak je geen zorgen, het is me niet naar mijn hoofd gestegen. Ik ben – door weken geen rugby – heus niet gaan denken dat ik, net als een trainer/coach, iets zinnigs zou kunnen zeggen over de plaatst van spelers op het veld. En toch is deze kop meer dan terecht, want hoe vaak heb ik (en ik gok best wat van mijn mede-mums en hun kids) zelf niet (bijna) op de verkeerde plek gestaan? Nog steeds geen idee waar ik het over heb? Over Stokroos!

Op tijd komen is nooit echt mijn ding geweest. Ik ben echt blijven hangen in het academisch kwartiertje (plus nog wat extra minuutjes), dat ik tijdens mijn studie met overgave heb omarmd. Desalniettemin is op tijd op de training zijn een must volgens mijn mannen en tegen dat (fysieke) overwicht ben ik al een tijdje niet (meer) opgewassen. In geval van training vertrek ik dus stelselmatig braaf op het nippertje. Maar helaas is de route huis-HRC voor ons net wat vlotter te crossen, dan de route huis-Stokroos. En hoewel ik gelukkig nooit helemaal naar het verkeerde veld ben getuft, is mijn toch al krappe planning regelmatig flink onder druk komen te staan omdat ik mij (ook wat te laat) realiseerde dat de reis naar het andere veld zou gaan.

Gelukkig heeft dit probleem zich inmiddels opgelost. Niet alleen fiets hij inmiddels zelf (ruim op tijd, maar binnen het Corona-aankomst-window) naar zijn training, zelfs met zeikende regen (en een opeens verbazend schattig kijkend kind, “ahhh, mam….”) kan het niet meer verkeerd gaan. In de restjes van de Corona-stilte is er immers ook heel stilletjes afscheid genomen van het Stokroosveld. Na de zomer is die Stokroos-stress dus echt verleden tijd.

Wees voorzichtig en tackle hard!

Liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2020 Haagsche Rugby Club