Rugby Mum – Twickenham

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Na vandaag is Brexit een feit. Dat gaf reden vooraf nog even naar Londen te gaan. En natuurlijk probeer je dan een wedstrijd mee te pakken. The Stoop (home of the Harlequins met een capaciteit van krap 15.000 man) is leuk, maar een kolkend (bijna) tot de nok gevuld Twickenham (ruim 80.000 man) is de bom.

En hoewel een vol Twickenham garant staat voor kippenvel, is de wandeling heen en terug ook bijzonder. 

Vanuit Londen vertrekt de trein naar Twickenham vanaf Waterloo Station. Als toerist neem je doorgaans iets minder risico waar het de planning betreft. Of alles goed en op tijd vertrekt in dit buitenland is immers de vraag. Dikke kans dat het in jouw coupé dus nog best rustig is. Maar eenmaal uitgestapt op station Twickenham is de mensenmassa (als je niet heel achterlijk vroeg bent vertrokken) waarschijnlijk al overweldigend.

De allereerste keer schrok ik daar van. Ik stond op dat perron klem tussen fans van beide partijen en beelden van rivaliserende voetbal hooligans flitsten door mijn hoofd. Ik greep de (toen nog) handjes van mijn kinderen vast. Was dit wel zo’n goed idee geweest?! 

Inmiddels weet ik dat er geen reden is tot paniek omdat iedereen gemoedelijk, gedisciplineerd, zingend en schouder aan schouder naar en uit het stadion schuift. Mensen die aan Rugby (Whitton) Road wonen, hebben hun voortuintje verhuurd aan een rugbysjaal-standje of verkopen zelf hamburgers, de lokale autodealer op het plein voor het stadion heeft geen enkele reden gezien om zijn occasions binnen te halen (80.000 man die netjes tussen je auto’s door lopen, kun je het je voorstellen?) en er staan her en der wat verkeersregelaars die de meute – door met zijn tweeën (!) even een touwtje over de weg te spannen –  tegen houden op de kruisingen. 

Wat is het toch een geweldige sport!

Wees voorzichtig en tackle hard!

Liefs
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2020 Haagsche Rugby Club