Rugby Mum – Tante

  -   Column
Rugby Mum - Blije doos
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Inmiddels zijn wij uit de bruiloften (op een enkele 2e poging na), uit de luiers, uit de luizenpluisbeurten, van de basisschool, ligt de overstap naar de brugklas achter ons, lijkt de puberterreur soms iets af te nemen en denderen we richting eindexamenborrels en rijbewijsfeestjes. De eerste grijze haren, varifocusbrillen en kwaaltjes rukken op in onze vriendenkring en ze zijn al jaren standaard bij onze bejaarde ouders.

Zo langzamerhand moet ik dus gaan opletten dat ik niet in de categorie “tante kwaal” ga vallen. Je weet wel, zo’n oudere dame bij wie je vooral NOOIT moet informeren hoe het met haar gaat, want dan zit je vast aan tenminste 3 kwartier geneuzel over poeders, pillen en pijntjes.

Gelukkig biedt rugby hier prima tegenwicht. Bloedneus? Tampon erin en doorspelen; Schouder uit de kom? Terugdauwen en hup het veld weer op; Gebroken teen? Dat zie je niet als je je schoenen aanhoudt. En overigens voel je – door de adrenaline die door je lijf giert – sowieso minder pijn.

Alleen al het af en toe langs de lijn opsnuiven van die mentaliteit (hoe onverantwoord ik die soms ook vind), houdt “tante” vast nog wel even buiten de deur voor mij!

Wees voorzichtig en tackle hard,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2018 Haagsche Rugby Club