Rugby Mum – schoenen

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Het is altijd weer een worsteling: hij heeft nieuwe schoenen nodig. Hij en zijn voeten groeien (wat zeg ik, exploderen) nog steeds, of het paar waar hij op speelt ligt volledig op apegapen. Zelfs als je die hele kluiten aangekoekt gras eraf denkt (en doe dat vooral niet in de gang, maar boven de vuilnisbak) is duidelijk dat ze het niet nog een potje volhouden.

Omdat winkels waar je een ruime sortering rugby boots kan passen bij mijn weten non existent zijn in Nederland, kruipen wij dan dus achter de computer, bestellen we in het winkeltje, of bij een andere speciaalzaak een passend paar en vragen we of ze z.s.m. willen verzenden. Met een beetje geluk worden ze een dag of 3 later bezorgd (en heb ik het ook nog zo weten te plooien dat er bij de buren iemand thuis is om ze in ontvangst te nemen).

Maar daarmee is de kous nog niet af. Ondanks gedegen online vooronderzoek kan er nog van alles mis zijn. Ieder merk heeft zo zijn eigen maatvoering en die krengen blijken natuurlijk net niet te passen. Dikke kans daarbij dat op het plaatje niet goed (genoeg) te zien was wat voor noppen er onder zaten. Of – hoe verschrikkelijk – dat het bij nader inzien “van die flashy ¾ dingen” zijn.

Enfin, het paar moet terug, we bestellen een alternatief, hameren op nog meer spoed en houden de track and trace goed in de gaten. En dan blijft onze doos ineens tussen het rijdende vrachtautootje (“bestelling onderweg”) en het huisje (“bezorgd”) hangen….Shit!

Mijn geheime tip: een weekendje shoppen in Londen! Daar heb ik zoonlief ooit in een speciaalzaak voor een wand vol rugby boots geposteerd. Na een loop- en scrum-analyse heeft hij een geweldig paar aangemeten gekregen.

Wees voorzichtig en tackle hard,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2018 Haagsche Rugby Club