Rugby Mum – Pre Season

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Hier thuis is er tijdens de zomervakantie kneiter hard door getraind. (Voor mij was het nieuw, maar vakantie staat kennelijk gelijk aan lekker “logeren” in de Gym). Bij ons was het dit jaar dus geen issue, maar op de club denk ik al een wel paar gevalletjes pre-season-pijn gespot te hebben.

Pre-season-pijn is niet die in stilte gedragen pijn die ze kunnen hebben na een intensieve wedstrijd, die pijn die je wel ziet omdat ze wat moeilijk bewegen, maar die ze in de regel keihard ontkennen. Nee dit is, onvervalste (mannen) klaag-pijn, pijn van het opstarten, van dat lijf weer in een beweging zien te krijgen; jammer-sip-lip-pijn die soms al voor het hervatten van de training begint. En – hoe zielig – het is daarbij ook nog eens pijn waar trainers geen enkele boodschap aan hebben. Sterker nog, als die er lucht van krijgen is het vaak eerder reden voor ze om er nog even een schepje boven op te doen.

Misschien herken ik pre-season-pijn ook juist wel omdat het – net als andere (mannen-)klaag-pijn – vooral bedoeld is om liefdevolle verzorging uit te lokken. Natuurlijk kan hij nu écht niet meer zelf wat te drinken, eten, kussentje, zalfje, etc. pakken…. En is hij even vergeten dat hij er zelf voor koos om in de vakantie rustig en ongezond te doen en dat daar nu eenmaal een prijskaartje aan hangt.

Ach, langer dan één of twee weken duurt het doorgaans niet. Voor je het weet begint de competitie (hoop ik) weer en heeft zo’n bikkel weer enkel stoere, stille after-match-pijn.

Wees voorzichtig en tackle hard!

Liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2020 Haagsche Rugby Club