In 2016 – zo lang geleden alweer – hield Jan Terlouw een gloedvolle monoloog over “het touwtje uit de brievenbus”. “Voor al die jonge mensen en hun kinderen, voor hén is het, mijn tijd zal het duren, maar het is hún toekomst” zei hij er later over in een interview. Reden voor hem om een hartverwarmend betoog te houden waarin hij opriep om samen wat doen tegen de verschraling, met dat touwtje als metafoor voor het onderlinge vertrouwen dat hij van vroeger kende. Hij hield zijn gehoor voor dat de mensheid tot grootste dingen in staat is – “we gaan de ruimte in, verrichte gecompliceerde medische ingrepen en kunnen alles maken” – en dat we dus ook samen de huidige problemen zouden moeten kunnen oplossen.
Nu kan en wil ik me niet meten met Terlouw (ik genoot van zijn boeken en hij is een van mijn helden). Ik ben inmiddels echter – net als hij in 2016 – al enige tijd met (“mum”)pensioen en zag een parallel. Want wat zou ik hier graag, in het klein en voor de club, net zo’n warme, activerende en samenbindende oproep aan jullie allen plaatsen.
Ik ben wel 10x opnieuw begonnen, maar het lukt me helaas niet. Die positieve, vriendelijke, maar ook dringende en aansturende toon van rasverteller Terlouw, is mijn niet gegeven. Er komt alleen boosheid uit mijn pen. Boos omdat bijna niemand reageert op lang openstaande functies en hulpvragen, boos om de troep op het terrein van de club waar iedereen gewoon langs loopt, boos om niet opgeruimde hoekvlaggen en rondslingerende ballen, boos op iemand die vindt dat het te lang duurt aan de bar maar in wiens hoofd het dan niet opkomt om bij te springen, boos op ouders die op zaterdagochtend om 7 uur laten weten dat hun kind ziek is en dat ze dus niet naar Oemoemenoe rijden terwijl ze wèl zijn ingedeeld, boos om die grote bek terug van iemand die op de regels op de club wordt gewezen, boos om in staat van ontbinding achtergelaten kleedkamers, boos op een van onze grote mannen die niet even tijd maakt voor een kleine fan, boos om gemopper tijdens de uit nood weer ingestelde keukendiensten en zo kan ik nog wel even doorgaan….
Omdat het prachtige betoog van Jan Terlouw de mensheid helaas ook niet de goede richting op heeft weten te brengen – de wereld lijkt op dit moment vergeven van kortzichtig, alleen in eigen belang denkenden – heb ik deze laatste versie toch naar de redactie verzonden.
Lieve, lieve clubgenoten: HRC dat zijn wij en ja, HRC is dus ook jij. Wij – ook jij – moeten de club maken, dragen en behouden. Met veel handen en in welwillende samenwerking is dat makkelijk te doen! Dus wat doe jij voor HRC dit seizoen?!
Wees voorzichtig – pak wat op – en tackel hard,
liefs,
Mum (1)
