Rugby Mum – Memory Lane

  -   Column

Als ik mijn puber echt wil irriteren, herinner ik hem er fijntjes aan dat hij zijn sport toch echt aan zijn moeder te danken heeft. Die keer dat we samen kwamen kijken of rugby niet wat voor hem zou zijn (schot in de roos, voor ik het wist had hij een bitje geregeld en stond hij op het veld), was namelijk niet mijn eerste bezoek aan HRC.

Lang geleden – toen ik nog studeerde – nam een vriend mijn 3 vriendinnen en mij mee naar een interland. Wij stonden in shock en “clueless” langs de lijn. Hoewel zijn vader zijn uiterste best deed om ons in rap tempo wat “laws” bij te brengen, waren wij op zo iets fysieks niet voorbereid (en er – in volornaat, strak in de lak en op hakken – duidelijk ook niet op gekleed). Toch hebben wij alle 5 goede herinneringen aan die wedstrijd overgehouden. Ondanks het feit dat Oranje nipt en in de allerlaatste fase van de wedstrijd verloor, was hij een gevierd man. Hij had gevochten en gesleurd √©n hij had een imponerende “harem” van 4 zwaar opgedirkte en tot in de puntjes gekapte vrouwen langs de lijn gehad. En wij? Wij leerden die wedstrijd – inclusief derde helft – een compleet nieuwe wereld kennen.

De schildjes en vlaggetjes in het clubhuis triggeren nog wel eens vage flarden van die mooie 3e helft van toen. Wat dat betreft lijkt de tijd overigens stil te staan: rugby feestjes blijven onveranderd mooi, met botte grappen van mannen die heel duidelijk laten merken dat ze (nog steeds) voor elkaar door het vuur gaan. 

Wees voorzichting en tackle hard!

Liefs,
Mum

NB, Nederland, veel succes zaterdag tegen Duitsland!

Deel dit artikel:    
 
 
© 2019 Haagsche Rugby Club