Rugby Mum – Lijstje

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Zo’n anderhalve maand geleden stonden we op de piste in Oostenrijk, we hoorden van problemen in Italiaanse skigebieden, bestelden nog een Hugo en dachten dat het wel los zou lopen. Oké, we kwamen wat eerder terug uit Tirol, maar dat was omdat er de laatste zondag van de vakantie een potje gespeeld werd, waaraan hij wilde meedoen. We wisten dat het virus Nederland toen al had bereikt, maar dat leek geen reden voor paniek. Die maandag waren ook de selectiespelers uit Brabant gewoon op de training van Oranje en een week later – op 7 maart – werd er nog competitie gespeeld.

In de weken die volgden ben ik stukje bij beetje, maar razend snel, met mijn neus op de feiten gedrukt. De training stopte, de scholen gingen dicht, onze oudste kreeg laat op donderdagavond 12 maart te horen dat hij de volgende ochtend niet meer welkom was op de TU om zijn tentamen te maken, de competitie werd gestaakt en vervolgens afgelast, geen kampioenschap, het land en het leven gingen op slot. 

Vrienden maken zich nu zorgen om hun baan en de zaak, mensen om ons heen worden ernstig ziek en het eerste sterfgeval in de nabije familie is een feit. De angst dat de ziekenhuizen de stoom niet aan kunnen of – nog erger – dat er moet worden gekozen wie er wordt beademt, is nog steeds reëel. En toch, zo lang wij zelf niet ziek zijn, lijkt het leven bijna normaal. Zo worden we heen en weer geslingerd tussen de paniekerige wens om ons volledig af te zonderen totdat het weer veilig is en de drang om te vechten en te helpen waar dat mogelijk is. 

De oproep op de site en het stukje van Hein Brat hielpen om een soort tussenweg te vinden. We helpen graag onze sponsoren en bestellen regelmatig bij de Burgerbar en Wicked Wines (dat scheelt een trip naar zo’n drukke super en het is heerlijk eten), we kopen bonnen bij Waterproef en Rio Deux, ik breng mijn hakken naar Harry en we gaan al vast het (team)lijstje af en maken plannen: voor die hoognodige knipbeurt gaan we straks (ongeacht leeftijd) naar de Kinderkapper; op het strand? Dan ook even een drankje en een hapje bij “Binnen” en vooral ook de club blijven steunen. 

Hoewel het best confronterend is, want veel op ons lijstje moet nog wachten, nodig ik je van harte uit hetzelfde te doen.

Wees voorzichtig en tackle hard,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2020 Haagsche Rugby Club