Rugby Mum: Laatste actie

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

De bek van buitenstaanders kan open zakken als ze horen van Laws die zelfs ik – als eenvoudige langs-de-lijn-Truus – inmiddels als basis principe beschouw. De laatste actie is er zo een.

Volgens mij is er geen andere sport waar het spel keihard 20 minuten na afloop van de reguliere speeltijd door kan gaan (zoals Frankrijk v Wales, Six Nations 2017).

Zo’n laatste actie is bijna altijd een kippenvel-moment, de ultieme scheidslijn tussen vreugde en teleurstelling. Mijn eerste herinner ik me nog heel goed. Dat was aan het eind van een finale waarin HRC de grootste moeite had om de minieme voorsprong vast te houden. De tegenstander had onafgebroken balbezit en drong hard aan, toen de bal plots werd onderschept door mijn ventje, die er dood leuk mee over de zijlijn hobbelde. Wij stonden (licht gegeneerd) te giechelen: “oeps, ons puppy liep op een vrij cruciaal moment de verkeerde kant uit….”. De tegenstander had duidelijk meer ervaren rugby-ouders langs de lijn. Daar werd niet gelachen. Ze konden onze Benjamin wel wat doen. De scheids had al “laatste actie” aangegeven. HRC was districtskampioen!

Mijn meer recente ervaring met dit fenomeen langs de lijn in Delft was zo mogelijk nog memorabeler; wat een KONING is die Lorenzo!

Wees voorzichtig en tackle hard!

Liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2018 Haagsche Rugby Club