Rugby Mum – Ik mis jullie

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

7 maart was een standaard zaterdag zoals ik hem al jaren ken. Ik stond langs het veld, voorzichtig (stel je voor dat hij het zou horen) commentaar te geven op de wedstrijd, te bedenken of ik koffie of misschien al een glas wijn wilde, alvast om mij heen kijkend voor wie ik verder allemaal wat te drinken zou meenemen. Nu zijn de zaterdagen anders, stil en wat eenzaam. 

Ik ben bepaald geen ras HRC-er en niemand zal beweren dat ik een van die mensen ben die zo goed als op de club woont, maar ik mis het – ik mis jullie – ontzettend! Ik zou zonder aarzelen tekenen voor weer meer gras en de aarde in de gang, voor 3x in de week alles eerst in de Biotex en dan in de wasmachine, voor die stikende, modderige knuffel na zijn wedstrijd. Ja, ik kan zelfs verlangen naar zijn chagrijnige zenuwen vóór een wedstrijd. Laat het alsjeblieft weer beginnen!

Oké de jeugd mag gelukkig weer gaan trainen, maar hoe moet het met de competitie en het clubhuis? Rutte meldt dat we ons moeten voorbereiden op de 1.5-meter-samenleving, het nieuwe normaal. En dus breek ik mijn hoofd hoe je 1.5-meter-rugby en 1.5-meter-HRC-gezelligheid in vredesnaam vorm zou kunnen geven. Het zal toch niet dat dat stil blijft liggen tot dat het gevaar is geweken en er een vaccin is?! Hoe gaan we dat trekken? Ik kan er serieus van wakker liggen. Ik mis jullie, maar dat had ik al gezegd geloof ik….

Wees voorzichtig en tackle hard,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2020 Haagsche Rugby Club