Rugby Mum – Hooked

  -   Column

Laatst vertrouwde een medemum mij toe dat ze in het begin moeite had met rugby-zaterdagen. Zaterdagochtend was altijd haar me-time momentje geweest. Dan ging ze rennen of naar yoga, even tijd voor zichzelf. Tot dat haar kinderen in de teamsport-leeftijd kwamen…. 

Waar ze eerder nooit problemen had gehad met natte, regenachtige zaterdagen, wilde ze nu het liefst haar hoofd weer in haar warme kussen begraven. Zaterdagochtend betekende niet langer lekker sporten en alleen zijn, maar “natte, zompige velden waar ellendige vlagen van doorweekte wind je tot het bot verstenen”.

Voor de duidelijkheid, medemum komt – net als ik – niet uit een rugbygeslacht. Ze kende de sport niet en gaf er duidelijk ook niets om. Ze vond het veld sowieso veel te groot en het al helemaal niets voor haar spillepoot. Langs het veld stopte ze haar handen zo diep als ze kon in haar jas. Zo diep dat de zakken nog niet uitscheurden. Ze wilde naar yoga! 

Een deel van haar gromde harteloos dat het haar kind vast niets kon schelen of ze wel of niet aan het kijken was. Een ander deel werd onpasselijk van de luidruchtige naar zweet en doorweekte sportspullen stinkende club, waar ze nooit van had geweten en waar ze al helemaal geen lid van had willen worden. De club waar ze inmiddels van houdt en waar ze niet meer weg te branden is, want de omslag kwam verrassend snel.

Na wat heen en weer schuiven door een modderpoel die –  in haar ogen – alleen ontworpen leek om spectaculair af te steken tegen de ongerepte witheid van zijn nieuwe  rugbyshort, kreeg het team van haar kind de bal. Een rij van spelers vormde zich. De bal werd strak en snel de lijn in gepasst. Haar winger dook in het gat en drukte de bal na een mooie run achter de try line. En zij? Zij was met het nog totaal onbegrijpelijke spel meegerend. Happend naar adem stond ze met haar armen in de lucht en tranen in haar ogen te juichen. Hooked!

Wees voorzichtig en tackle hard!

Liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2020 Haagsche Rugby Club