Rugby Mum: Het bokje

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Met het klimmen van de jaren zou ik misschien aan een bril moeten gaan denken, maar ik weiger zo’n geval op mijn kop te planten en gepruts met lenzen lijkt me ook niets. Het gevolg is dat ik, als ik bijvoorbeeld op het Royaardsplein de contouren van een potig type met een rond embleem op zijn borst ontwaar, hem vriendelijk groet, omdat ik ervan overtuigd ben dat het er “een van ons is”. Gelukkig ben ik daardoor nog nooit “het bokje” geweest.

Nu we het toch over dat logo hebben. Waarom hebben wij eigenlijk bokken? Dat geel blauw van de shirts kan ik nog wel begrijpen (zand en zee?), maar waarom HRC juist deze beesten in het logo heeft? Bij mijn weten liepen er nooit (oer-)bokken in de Haagse duinen en na alle commotie rond de Oostvaarderplassen zal dat ook wel niet meer gaan gebeuren. Ook hebben we niets met bergen (de natuurlijke leefomgeving van deze beesten), of met hockeyclub Klein Zwitserland (die ook bokken hebben). Als eerbetoon aan de Springbokken kan het ook niet bedoeld zijn, want die zien er echt anders uit. En als je het over een op een scrum gelijkende clash hebt, zijn er tenminste 10 andere goede kandidaten. Persoonlijk associeer ik neushoorns of stieren eerder met de 1e rij..

Het fijne weet ik er dus nog niet van en navraag heeft ook geen soelaas geboden. Het leek mij leuk om daar in de zomer eens op kauwen. Begin volgend seizoen hoop ik de juiste, beste, leukste of meest plausibel uitleg met jullie te kunnen delen. Inzendingen mag je naar mij mailen!.

Wees voorzichtig en tackle hard!

Liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2018 Haagsche Rugby Club