Rugby Mum – Hersens

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Verhalen van andere mum’s zijn soms een “feest” van herkenning. Dit is er zo een.

Laatst had ik het met een mum over hoe jammer het is dat ook veel trips dit jaar in het water zijn gevallen. Een van de hoogtepunten van het rugbyleven van mede-mum haar (en mijn) zoon is immers de trip. Vervolgens vertelde ze me over het jaar dat haar zoon naar Italië was vertrokken. Bijna 1 week vol met rugby, matties, pasta, pizza en gelato. Hoe leuk kan je het krijgen!

De eerste wedstrijd ging prima lieten de coaches via een berichtje in de groepsapp weten. Zij ontving die avond zelfs een berichtje van zoonlief dat hij binnen no time een try had gedrukt achter de lijn van de spaghetties. De 2e pot zou gespeeld worden in de zonovergoten Prosecco Hils las mede-mum licht jaloers in het programma. En toen begon de nachtmerrie.

Een kort berichtje op Twitter leerde dat het team het zwaar had gehad en dat er wat blessures waren. Alarmfase 1. Vervolgens ontving ze een sms waarin stond dat haar jong het veld had moeten verlaten. Hij ging voor de tackle maar was hard in aanraking gekomen met een Italiaanse knie. Hoewel hij had geprobeerd op te staan, was hij onmiddellijk door zijn hoeven gezakt, bewusteloos….

Mede-mum kon zijn berichtje “het gaat wel weer mam” wel op haar scherm kijken, maar hij liet niets horen. En hoewel de begeleiders haar lieten weten dat ze hem scherp in de gaten hielden, sliep ze maar weinig tot het team thuiskwam.

Bij het ophalen was hij lijkbleek, er kwam geen boe of bah uit. Hij wilde enkel dat het licht uit ging, dat hij kon liggen en dat zijn ouders vooral hun mond hielden. Hoe hij thuis was gekomen wist hij eigenlijk niet meer. Dat was het moment dat mede-mum en haar man met spoed de dokter belden. De diagnose raad zich al raden: zoonlief had een fikse hersenschudding en zou er een tijdje afliggen.

Een paar weken na de Italiaanse knie krabbelde hij langzaam weer op. Daarna hadden zijn ouders een goed gesprek met hem. Samen kwamen ze er op uit dat een scrumcap wat helpt, maar geen garantie geeft en dat zijn blessure niets van doen had met zijn positie (prop), of de scrum. Hij had eenvoudigweg niet goed getackeld. Zijn ouders drukte hem op het hart te focussen op techniek en te stoppen met zijn signature macho monster tackels. Dat heeft voor verhitte discussie gezorgd, want zoonlief ziet zichzelf graag als giant slayer (net als de mastodont etc. weer zo’n spelerstype waarvan je er vast wel een kent). Maar uiteindelijk gaf hij toe, want het was hem toch niet in zijn koude kleren gaan zitten. 

Wees voorzichtig en tackle (goed) hard!

Liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2020 Haagsche Rugby Club