Rugby Mum – Herkenbaar?!

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Rugbyers vormen wereldwijd een hechte club. Bij andere clubs word je doorgaans met open armen ontvangen, jij ben immers een van “hen”. Dat verbaast me wel eens. Uit mijn jeugd ken ik (andere) sportclubs waar je – zolang je niet geballoteerd, of volgens de regels geïntroduceerd werd – echt niet welkom was.

Wat me ook verbaast, is dat rugbyers elkaar meestal feilloos herkennen. Ik ben er nog niet achter waar dat precies aan ligt; houding, geur, oren? Natuurlijk, ook ik heb een sterk vermoeden als ze een Rugby Nederland trui of clubkleding aanhebben (lees de blog van Simone Timmermans), maar anders is het toch niet zomaar te zien?! 

Kennelijk wel. Ik herinner me een keer op een zonnig terras aan het strand. Onze (toen nog) Benjamin fluisterde ons toe “de ober is een rugbyer”. Nu staat Portugal, net als Nederland, volgens mij niet heel hoog in het rijtje rugbynaties en hoewel het best een grote meneer was, was ik dus sceptisch. Maar het kind hield stand (what’s new) en liep onverschrokken op de ober af om – na een “met handen en voeten gesprek” – samen met de goede man terug te komen. Ons kind had het goed gezien, onze ober had in de UK op school gezeten en daarna gespeeld voor het nationale team van Portugal. De rest van de avond was de drank van het huis! Altijd leuk zo’n “familie”. 

Wees voorzichtig en tackle hard,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2019 Haagsche Rugby Club