Rugby Mum – Girl Power

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Volgens mij zal iedere speler zo nu en dan een persoonlijk gevecht(je) moeten leveren. Voor de een is dat de combinatie van school of werk en rugby, de ander moet sport en competitie zien te plooien rond religieuze verplichtingen, weer een ander moet de angst voor het tackelen overwinnen, of heeft moeite om aansluiting te krijgen of houden binnen het team.

Ik heb respect en bewondering voor alle spelers die dat gevecht aangaan. Ik heb dubbel respect voor de meisjes en vrouwen die het lukt om er keer op keer als zegenvierende partij uit te komen. Laten we alsjeblieft niet vergeten dat dat voor onze ladies dubbel moeilijk is! Hoewel onze dames 14 op de internationale ranglijst staan en de heren op de 25 plek, is rugby toch een mannen bolwerk. Dromen van een plek in het eerste als je als turf een poortje maakt voor de heren, of werken richting een plek in de Oranje selectie ligt voor meisjes/dames echt anders. De spoeling is dun en rolmodellen zijn er (te) weinig en dan is het heel veel moeilijker om een toekomst te zien. 

Reden om alle vrouwen op HRC (spelend of niet spelend) op te roepen om iets te doen wat van nature misschien niet zo in onze aard zit (wij zijn nu eenmaal niet zo van het “old boys network” dat elkaar vanzelfsprekend een zetje in de goede richting geeft): help elkaar waar je kan. Laten we met elkaar afspreken dat we ons best doen om, als we op de club zijn, ten minste één van onze speelsters even aan te spreken, zo dat zij zich gezien en gesterkt voelen. 

De dames van Xtreme hebben fantastisch werk verricht en met wat extra girl power lukt het vast om de ladies-sectie van HRC tot (nog) grotere hoogte te stuwen! 

Wees voorzichtig en tackle hard!

Liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2020 Haagsche Rugby Club