Rugby Mum – Geraakt!

  -   Column
Rugby mum - all blacks
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar na Christchurch en Utrecht, merk ik dat ik toch wat waakzamer ben en dat ik de behoefte heb om mijn mannen, voor ze ’s ochtends de deur uitglippen, nog even een extra knuffel te geven. Heel verdrietig allemaal. Het gevolg bij mij is overigens ook dat de tranen echt even wat hoger zitten.

Nu ben ik al een beetje een huilebalk sinds we kinderen kregen. Waar ik eerder behoorlijk chagrijnig kon worden van een heel serieus maar super vals blokfluitende kleuter, bleek zo’n gompie me na het baren tot tranen te vertederen. Daar had niemand me op voorbereid. Heel onhandig!

Gelukkig is dat in de loop der jaren ook wel weer wat afgezwakt; het feit dat mijn gasten mij inmiddels ruim boven het hoofd zijn gegroeid en het dus niet meer van die schattige dreumesjes zijn, helpt. Maar als de wereld (weer) in brand lijkt te staan, prikken mijn ogen toch even wat sneller.

Het verbaast jullie dus vast niet dat ik de afgelopen week met vochtige ogen boven ooggetuigenverslagen in de krant hing en wat heb zitten te snuffen bij bepaalde items op het journaal. En volksliederen bij de Six Nations bezorgen me gewoonlijk al kippenvel, maar na die blijken van medeleven met Nieuw-Zeeland dreigden er toch ook echt waterlanders te gaan stromen. Daar blijft het helaas niet bij. Ik loop voorlopig extra snel voorbij de Guppen en de Turven (te schattig). En misschien zie je me af en toe strak naar de horizon staren; de competitie gaat (eindelijk) weer verder en het wordt spannend. Bij doorslaggevende tries met bijbehorende blijdschap van pubers in hooligan formaat, ben ik ook even niet zeker van mijzelf.

Wees voorzichtig en tackle hard,

Liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2019 Haagsche Rugby Club