Rugby Mum – Filmster

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Eerder schreef ik al eens over die leuke 3/4. Inmiddels heb ik nog reden bedacht waarom het misschien toch wat makkelijker is zo’n 3/4; ze doen het namelijk ook net wat lekkerder op beeld! 

Als mum van een klein guppy is het misschien nog een ver-van-je-bed-show, maar tegen het einde van de middelbare school (Colts-leeftijd) zal je, denk ik, wel gaan meemaken dat spelers beeldmateriaal van zichzelf gaan verzamelen. De reden daarvoor: ze willen (nog) verder in het rugby en potentiele (buitenlandse) clubs, academies en ook het “eigen” NTC, gaan dan om serieuze sollicitatiebrieven mét foto’s en actiefilmpjes vragen. 

Nu is rugby een contactsport en beeldmateriaal – zeker achterelkaar gemonteerde stukjes in slow motion – ziet er dus al snel best heftig uit. Zó heftig dat je – als je de regels van Kijkwijzer zou toepassen – zelfs bij 3/4 tenminste op die bekende icoontjes van van ‘pas op geweld’, ‘alleen geschikt voor ouder dan 9 jaar’ en ‘pas op, bevat grof taalgebruik’ uitkomt, gok ik. Maar desondanks laten mooie side steps, sprintjes en stevige hand offs van een 3/4 zich net even fijner vast leggen, dan dat voorwaartse geweld. Bij een voorwaartse worden kwaliteiten (ook onder de nieuwe regels) toch (mede) beoordeeld op grond van het betere hak- en breekwerk in scrums en rucks. Als je dat achterelkaar monteert krijg je bepaald “not a pretty picture”. Je kan alle filmkeuring icoontjes en waarschuwingen van stal halen en dan nóg is zo’n filmpje, zonder voorafgaande waarschuwing, niet toonbaar.

Wees voorzichtig en tackle hard!Liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2020 Haagsche Rugby Club