Rugby Mum – Everywhere

  -   Column

Zelfs nu de competitie stil ligt en ik eigenlijk alleen nog op de club ben om mannen af te zetten of mannen of (als er door de sneeuw helemaal niets meer gebeurd) eten op te halen, is rugby nog alom vertegenwoordigd. Dat komt natuurlijk doordat zoonlief (gelukkig) nog jong genoeg is om (als er geen weeralarm meer is) gewoon nog te mogen trainen en omdat manlief als regelneef zo nu en dan nog wat op HRC te doen heeft, maar ook doordat het Rugby Mum zijn kennelijk een permanente staat van zijn geworden is voor mij. Ik kom er niet meer van af!

Om jullie een voorbeeld te geven; afgelopen zaterdag (net voor de sneeuw) liep ik samen met een vriendin (keurig op 1.5 meter) op straat. We moesten beiden boodschappen doen en liepen dus een stukje met elkaar op langs de Stadhouderslaan. Ter hoogte van het Kunst Museum (in mijn hoofd heet het nog steeds het Gemeente Museum, maar ik doe mij best de nieuwe naam er in te krijgen) vroeg ze “vind jij zo’n mens-hond ook zo deprimerend?”.

Ik vind op dit moment van alles deprimerend, maar “mens-honden” stonden nog niet op mijn lijstje en ik had werkelijk geen idee waar ze het over had. Ze pikte mijn vragende blik meteen op en wees naar een poster voor het museum. Tja, ik daar zag dus geen “mens-hond” in maar een speler die net zijn Zumba had gelopen en nu denkt op deze manier het “warme” welkom van zijn team achter de palen te ontwijken….Grappig. En ach, er zijn ergere dingen op de wereld dan een permanente Rugby-Mum stand. Deprogramming lijkt me nog niet nodig (maar voor warme handen, voeten en oren teken ik!)

Wees voorzichtig en tackle hard!

Liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2021 Haagsche Rugby Club