Afgelopen weekend was een weekend van 2 uitersten. Voor het grootste deel van de HRC ouders was het een heerlijk weekend om eens even bij te komen en dingen te doen waar je in een normaal rugbyweekend nooit de tijd voor hebt. Lekker naar de sauna, op stap met vrienden en vriendinnen, zalig uitslapen, echt een feest weekend! Voor een klein deel van de HRC ouders (begeleiders en trainers) en voor mijn rugbyer was het een van de meest vermoeiende weekenden van het jaar, namelijk tripweekend! Met z’n allen naar een buitenlandse locatie! Het feest begint al als je bij HRC de Nooteboom bus in stapt!
Ik begrijp dat zo’n weekend altijd wel een paar vaste punten kent. Volgens mijn rugbyer zijn de begeleiders nog blijer dan de spelers dat ze samen op pad zijn. Dit maken ze volgens hem graag kenbaar door megafoons, fluitjes, boxen met slechte muziek en, volgens hem, stomme verkleedkleren.
Ook zijn er wat gebruiken tijdens een trip die je heel snel leert als je voor ’t eerst mee gaat. Hij zegt dat ze zo flauw zijn dat ze daarom ook weer grappig zijn.
Wat mijn rugbyer vaak het leukst vindt van de trip is om te rugbyen tegen teams uit andere landen. Vaak speel je in een mix van HRC teams en zeker de wat oudere spelers realiseren zich dat ze de eer van HRC hebben hoog te houden in het buitenland, of ze nu heerlijk geslapen hebben of maar een paar uurtjes!
Een ander terugkerend programma onderdeel is Cangeroo Court. Dit onderdeel blijft in mysterie gehuld. Dat is de bedoeling ook begreep ik. Het enige dat ik mee kreeg is dat hetgeen daar wordt besproken ernstig is, zeer ernstig…. en vaak ook hilarisch en weer iets met stomme verkleedkleren….
Wat altijd hetzelfde is, is dat er zonder sponsors en inspanning van een aantal vrijwilligers geen trip mogelijk is voor onze rugbyers! En dat ze moe en voldaan met/of zonder stem op zondagavond de bus weer uitrollen is ook vaste prik. De mooie verhalen komen in de loop van de week, of soms pas jaren later, als ze zelf begeleider zijn met stomme verkleedkleren!
Al met onvergetelijke weekenden die een mooi bewijs zijn hoe bijzonder de band is tussen onze rugbyers en met rugby clubs in het buitenland.
Kom nog even rustig bij, wees voorzichtig en tackle hard
Liefs,
Mum2
