Rugby Mum – Blauw

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Normaal tel ik – bij wijze van seizoen afsluiting – zijn blauwe plekken: dat zijn er meestal flink wat, want ook die laatste potjes  – zelfs als ze op het mulle zand werden gespeeld tijdens Beach – zijn doorgaans goed zichtbaar. Na het opnemen van de schade, klop ik alles nog een keer grondig uit en schrob ik in ieder geval gang én de badkamer, zodat we optimaal kunnen genieten van een week of 6 zonder knisperend zand, brokken modder en sprietjes gras in huis. Daarna is het dan even helemaal niks; genieten van de zomer (en herstellen), tot het – eind augustus – echt wel weer genoeg is geweest en het nieuwe seizoen (gelukkig) weer begint.

Dit jaar loopt wat het anders. Waar ik normaal na Beach echt wel even klaar ben met rugby, is stoppen nu duidelijk nog geen optie. Het is veel te lekker dat het – soms nog met wat aanpassingen – tenminste weer is opgestart. Ik begrijp dat zelfs het clubhuis op 1 juli weer open mag. Hoe fijn is dat?! Kan ik het seizoen misschien toch nog “blauw” afsluiten (hoewel ik daar de volgende ochtend (of middag) vast spijt van zal hebben). Ik hoop je dus snel op HRC aan of achter de bar te zien (deel mij maar vast weer in voor een bardienst; gezellig!) en kan me daar nu al serieus op verheugen. 

Wees voorzichtig en tackle hard!

Liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2020 Haagsche Rugby Club