Rugby Mum – Ballet

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Leven voor je sport, zoals onze mannen, heb ik nooit gedaan. Vroeger heb ik fanatiek gedanst. Maar omdat ik – voor een meisje – best lang was, was de kans dat ik het ooit tot het corps de ballet zou schoppen bij voorbaat nul. Zo’n Zwanenmeer-rij waarin er één een kop boven de rest uitsteekt, is geen optie. Daarbij was het zeer de vraag of ik voldoende talent en flexibiliteit bezat om de top te halen. (In gedachte hoor ik mijn mannen nu lachen, “flexibel” is waarschijnlijk niet het eerste waar ze bij mij aan denken).

Reden dus om af te zakken naar “recreatief” niveau. Omdat er nog wel enige lijn in zo’n klasje met voor de lol rond springende meiden gebracht moest worden, kwam een les neer op eerst wat oefeningen doen en daarna dansjes uit videoclips instuderen. Mijn repertoire loopt zo’n beetje van “Trojan horse” van Luv tot “Singel ladies” van Beyonce.

Wat dit met rugby te maken heeft? Heb je wel eens naar zo’n kicker gekeken?! Met het instuderen van de choreografieën die deze mannen uitvoeren (met Dan Biggar als ultiem voorbeeld, bekijk hier het filmpje), houd je met gemak een klasje ballerina’s een paar weken bezig.

Overigens is een balletjuf – net als een rugbycoach – ongeacht het niveau van haar groepje, nogal van de discipline. De 5epositie is er bij mij in geramd.

Wees voorzichtig en tackle hard,
Mum

NB, mocht je nog niet hebben uitgevogeld wie Rugby Mum is, dan heb je nu genoeg “clues” om mij langs de lijn te herkennen.

Deel dit artikel:    
 
 
© 2019 Haagsche Rugby Club