Richmond Benjamins 2018

  -   Benjamins
Of hoe een natte hond in een slaapzak terecht kwam

Daar kijk je als Gup al naar uit. Op vrijdag 12 oktober was het dan eindelijk zover, de eerste internationale trip, over en onder het kanaal door naar Engeland. ’s Middags gelijk uit school,  door naar HRC waar een super de luxe bus klaar stond voor vertrek. Hoodie check, bitje en knuffel check en volledig gevulde sponsortas check. Dag allemaal, een grote schare fans zwaait ons uit. Het is heel even wat stiller als de laatste ouders uit beeld wegdraaien maar al gauw zwelt het geluid, gelach en de branie aan om niet meer te verstommen.

Chauffeur Clemens en een strakke paspoortopzet maken dat alles soepel verloopt en we snel aan boord van de Ferry komen waar we lekker kunnen rennen, spelen, kaarten en zelfs op het dek uitwaaien. Het is een lange dag geweest, volgend op een volle schooldag als we tegen 00:15u de parkeerplaats van de Grey Court School in Richmond op rijden. Nog geen half uur later gaat het licht uit en vallen 46 benjamins en 15 begeleiders in een diepe slaap op de klapbedjes in de gymzaal,  dat is, bijna allemaal.

Maar niet voor lang! Zaterdag Match Day! En op wat voor een mooi plek zijn we neergestreken als we ’s morgens eens goed om ons heen kunnen kijken. De school is volledig omheint en kent vele sportvelden die liggen om en naast de gym-slaapzaal, de eetzaal, de keuken en een wirwar van schoolgangen die zich uitstekend lenen voor zwerftochten. Op deze prachtig zonnige ochtend is er dan ook alle tijd en vrijheid om te verkennen of zombie-tikkertje te doen zonder elk half uur een  headcount te moeten doen.

Na het vroege ontbijt volgt immers pas om 11:00u het eerste programma onderdeel, een training van Harlequins coaches. En dat gaat er gelijk straf aan toe. Een pittige fysieke training die ook technisch genoeg elementen bevat om thuis mee verder te gaan. De HRC-ers zijn duidelijk gretig en met volle inzet word er een puike training neergezet.

We zijn benieuwd wat de Professionals die middag op de mat gaan leggen en gaan vrijwel gelijk daarna op weg naar Twickenham. Harlequins kick off de European Challenge Cup thuis tegen het Franse Agen.  Voor een vrijwel uitverkochte “ The Stoop “ worden de benjamins bij aankomst gelijk het veld op gedirigeerd om aldaar de ere haag voor de teams te vormen. In een fantastische ambiance met HRC tenue aan en zwaaiend met Harlequins vlaggen verwelkomen we de Rugbyers op het veld. Na een ereronde nemen we plaats op de tribune om in een spektakelstuk Harlequins de vloer aan te zien vegen met Agen; 54-22. Werkelijk super om dat allemaal zo dicht op het veld mee te maken.  Wat een ambiance, een 8- try overwinning, prachtig weer en echt wel onder de indruk van de professionals op het veld.

Bij terugkeer gaan de trainers pannenkoeken bakken, en de weinige rusttijd word gebruikt om nog meer eens door de school te knallen, met een bal aan de slag te gaan of in ieder geval iets uit te halen. We eindigen de avond met “ Kangaroo Court” op het programma. Wie stopte een natte hond bij trainer Ralph in zijn slaapzak en wat besloot the Judge?, het was een besloten sessie dus ik mag er niet teveel over uitwijden maar vraag het gerust eens na bij de benji’s. En dat was echt niet het enige delict waar recht over gesproken moest worden. De uitspraken logen er ook niet om en resulteerde in vast-getapede benjamins, trainers met een bovenstukje aan tot heuse lijfstraffen. Opvallend hoe snel de rugbyers hun kans pakten om trainers of medespelers voor de rechter te slepen. Respect voor de Court die bijna altijd er in slaagden om recht te spreken. Uitgeput lag iedereen vervolgens ruimschoots op tijd te snurken. De volgende dag was immers de dag van het toernooi.

06:00u Engels ontbijt!! Met spek en eieren de juiste bodem voor The London Scottish mini Tournament. Het is ook Engels weer, de temperatuur is weliswaar nog redelijk maar het regent katten en honden en dat zal vrijwel de hele ochtend zo blijven. Met wedstrijden tegen Harlequins, Wasps en London Scottish op het programma maalt geen benjamin hierom. U9 en U10 teams strijden tussen 1200! rugbyers en geven alles wat ze waard zijn. De resultaten zijn daar ook naar en het niveau is hoog, net zoals menig tackle maar de vier HRC teams tonen zich waardige en sportieve rugby-ers. Een compliment voor de enorme toernooiorganisatie met strakke regie en attente gastheren en vrouwen is op zijn plaats. Na het uitwisselen van stroopwafels, drop en vriendschap met het bestuur konden de teams, met een mooie medaille, zo de bus in, althans, dat was het plan. De meeste spelers bleken door en door nat en welhaast onherkenbaar. In ieder geval niet klaar om zo in de bus te stappen en de terugreis aan te vangen, vond ook onze chauffeur. De organisatie bood gelukkig een kleedkamer met douches aan en de ergste -gevallen- konden op die manier alsnog schoongepoetst worden. Dit is overigens ook het moment en de reden dat we, nu een maand later, nog steeds sokken, schoenen en hoodies aan het uitruilen zijn tussen de benji’s onderling.

De reis terug gaat via de tunnel, Star Trek staat volgens mij voor de derde keer op, en waar de meeste trainers langzaam het hoofd in de nek leggen is het dringen bij de microfoon voor moppentappen op weg naar het laatste hoogtepunt, de Mac. Een kort belletje vooraf overtuigde de manager om een aparte hoek incluis ballenbak en klimrek te reserveren. Een fraai slotdiner volgt en hoewel we ons van de goede kant lieten zien, denk ik dat de ramen ook nu nog steeds tegen elkaar open staan. De laatste twee uur bus verlopen rustig, het besef dat rond middernacht de reis erop zitten en aan het einde van de trainershaag dikke knuffels en ons eigen bed weer wacht.

Dank Sponsors, dank HRC en dank ook jullie Benjamins voor, ook voor ons trainers en begeleiders, een fantastische trip. Zaterdag 17 november hebben we terugkomavond en ik kijk uit naar alle foto’s verhalen en gelach om alles wat we mee hebben gemaakt!

Groet van de Triporganisatie !

 

 

Deel dit artikel:    
 
 
© 2018 Haagsche Rugby Club