Op zondag 7 juni was het eindelijk zover! Een deel van onze tweedejaars mini’s gingen op weg naar Brussel om HRC te vertegenwoordigen op het sterk bezette internationale toernooi bij Boisfort.
Het helaas gehavende team, door een gebroken sleutelbeen, een hersenschudding en een zieke, trad met 12 aan ipv de gewenste 15. Daarnaast had meer dan de helft van de spelers er al een toernooi op zitten de dag ervoor, dus er was wel sprake van enige vermoeidheid.
Hierdoor lieten de trainers en de spelers zich echter beïnvloeden en vol goede moed begonnen we de dag tegen het sterke Rugby Club Flandre Littoral, waar een paar flinke jongens het veld betraden, aangevuld met een paar watervlugge backs.
Onze spelers moesten duidelijk nog even wakker worden, wat helaas resulteerde in een 3-0 verlies.
We zouden HRC echter niet zijn als we ons hierdoor uit het veld lieten slaan en gingen na wat oppeppende woorden van de trainers door naar de tweede wedstrijd tegen het eveneens sterke Leuven. Onze boys waren duidelijk wakker geworden door de eerste wedstrijd en met sterk en met name snel Haags spel werd de tegenstander verslagen met 3-1, wat tevens gold voor de wedstrijd hierna tegen RC La Hulpe.
Vlak voor de lunch was het tijd voor de laatste wedstrijd in de poule, tegen de wat zwakker geachte broeders en zusters uit Dendermonde. Voor ons duidelijk de beste wedstrijd van de ochtend waar we elkaar blindelings konden vinden en met veel snelheid en precisie de tegenstander op een 9-1 verlies trakteerden.
Resultaat, tweede in de poule en dus geplaatst voor de kwartfinale na de lunch.
Zoals altijd bij de Belgische en Franse clubs was de lunch meer dan goed verzorgd en heeft iedereen genoten van een heerlijke en voedende pasta maaltijd, die ons weer helemaal klaar maakte voor het middagprogramma.
Onze kwartfinale tegen Provins stond eerste op het programma. Een sterke tegenstander die in de poule mooie resultaten had neergezet. Wederom snel spel, scherpe tackle en een goede discipline, resulteerde in een krappe maar welverdiende 2-1 winst.
Het eerste team van de thuisclub was in de halve finale onze tegenstander, waarmee we een grote uitdaging tegemoet gingen. Het publiek was in groten getale gekomen om hen aan te moedigen en we hadden dus een extra tegenstander. De wedstrijd golfde op en neer en werd gespeeld op het scherpst van de snede. We kwamen 2-0 achter en moesten even hergroeperen, maar dat is altijd lastig in een wedstrijd zonder rust. Gelukkig vonden we toch onze mojo terug en deden we het tweede gedeelte er nog een tandje bij. Dit zorgde ervoor dat we onze snelheid goed gingen gebruiken en tot twee keer toe om de tegenstander heen konden spelen en mooie trieskonden drukken. Met nog kort te spelen zetten we alles op alles om de laatste try ook te scoren, want bij gelijk spel zou degene met de eerste try winnen. In een mooie soepel lopende aanval waar goed support gelopen werd en mooi samenspel, werd vlak voor tijd de winnende try gedrukt, waarmee de feestvreugde compleet was en waarmee we de finale bereikt hadden.
In de finale stond ons Rugby Ottignies te wachten, die onze “angstgegners” van de eerste wedstrijd met 3-1 hadden verslagen in de halve finale. Een hele goede en sterke tegenstander dus. Wederom een wedstrijd die op en neer ging, met aan beide kanten mooi snel spel, stevig tackles en hard rugby. Helaas kwamen we ook hier 1-0 achter, maar konden gelukkig vrij snel gelijk maken. Door een hoge tackle kreeg de tegenstander een gele kaart, waarna zij toch de 2-1 konden drukken. Ook hier toonden we veerkracht en maakten in de slotminuten de 2-2. Dit betekende verlengen, waarbij door de ref werd aangegeven (dat duidelijk niet bij iedereen helder was) dat er 2 minuten werd verlengd met golden try en dat in de finale de regel van toepassing was dat een gele kaart beslissend was en niet de eerste try. Na een super spannende 2 minuten, waar we tot twee keer toe vlakbij de try waren floot de ref voor het einde van de wedstrijd. De schrijver was een van de weinige (zo niet de enige) die juichend het veld in rende, aangezien hij naast de ref stond toen hij vertelde dat de gele kaart van de tegenstander doorslaggevend was en wij dus hiermee het toernooi hadden gewonnen. Toen dit bij iedereen was doorgedrongen was een groot feest werden felicitaties uitgewisseld en was het wachten op de prijsuitreiking.
Hier hebben de boys een prachtige beker in ontvangst genomen en, zoals het hoort in België, het OH MOOI HRC vertolkt op het podium, waarna iedereen moe maar tevreden de reis naar huis is aangevangen.
Tenslotte nog de complimenten aan de organisatie voor het neerzetten van een prachtig toernooi en grote complimenten aan de refs van de dag, die ik niet eerder dit seizoen zo goed heb meegemaakt!
Een trotse coach!
