Mondkapje en de wolf

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft een moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon

Vroeger – lang vóór internet en zelfs vóór kranten, radio en tv – vertelden mensen elkaar sprookjes met “verborgen” wijze lessen. Na de persconferentie van afgelopen dinsdag leek het mij een goed moment om dat oude beproefde middel van stal te halen. Graag vertel ik jullie het verhaal van Mondkapje.

In dit sprookje hoeft Mondkapje geen eten naar oma te brengen, maar is haar gevraagd of ze – niet één, maar een hele roedel – jonge wolven naar RC Verweggistan wil karren.

Mondkapje is een slimme meid en op de toekomst voorbereid. Zo’n bende jonge wolven voor aanzienlijk langer dan 15 minuten zó dichtbij is natuurlijk gevaarlijk. Mondkapje weet dat zij niet veilig zal zijn en gokt dat dat misschien ook wel geldt voor die wolven onderling. Reden om extra kapjes mee te nemen waarmee ze ze kan muilkorven.

Het probleem is natuurlijk dat deze wolven bepaald niet het type “Wolfje” uit de Donald Duck zijn. Nee, ze lijken meer op zijn vader Midas. Ze spannen samen en proberen het plan van Mondkapje te dwarsbomen. #ikdoenietmeermee, #mondkapjekanmijnrugop.

Maar ook Mondkapje kent haar klassiekers. Zij denk aan dat kleine dorpje in Gallië en houdt moedig stand, ook omdat ze van haar vrienden Hans en Grietje hoorden dat tenminste 10 dagen opgehokt zitten en zo’n oud omaatje enkel door een kiertje van de deur zien, bepaald geen pretje is.

Natuurlijk heeft dit sprookje een happy end. De wolfjes laten zich uiteindelijk braaf muilkorven en horen een week of wat later van de Grote Goede Druïde (ook wel GGD) dat langer dan 15 minuten dicht bij elkaar mét mondkapje op (zelfs als je uit Den Haag komt), niet direct geldt als intensief contact.

En ze speelden nog lang en gelukkig (althans dat hoop ik).

Wees voorzichtig en tackel hard.
Liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2020 Haagsche Rugby Club