Rugby Mum – Klein maar fijn?

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Mijn zwager is jonger dan mijn lief. Hij is in de regel de eerste hulptroep die wij aanspreken als de planning volledig spraak loopt en er toch echt nog ergens een kind opgehaald moet worden.

Zo ook die ene keer toen wij plotseling weggeroepen werden en onze 1e-rijer nog ergens op het veld stond. Mijn zwager was vol begrip en zegde onmiddellijk toe in zijn karretje te springen om zijn neef(je) op te vissen. Ik schrijf met nadruk “karretje”, want hij krijgt met regelmaat te horen dat het weinig meer is dan een schoenendoos op wieltjes.

Op het moment dat hij bij het veld aan kwam was de al de hele dag druppelende miezer net overgegaan in een enorme stortbui. Ons kind/zijn neef(je) stond dampend van het zweet en zeiknat te wachten…. samen met 2 teamgenoten (ook voorwaartsen) die hij – vanwege de regen en in de veronderstelling dat wij hem zelf zouden ophalen – genereus een lift had aangeboden. Hoe ze het voor elkaar hebben gekregen om deze 3 bonken van pubers in dat karretje te stouwen, is me een raadsel. Hoe ze het – stomend van het water en stinkend van het zweet en het puberdom – de hele rit met elkaar uit hebben gehouden is helemaal onbegrijpelijk. Ik heb mijn zwager sindsdien in ieder geval nooit meer horen zegen dat zijn karretje “klein, maar fijn” is.

Wees voorzichtig en tackle hard,

Liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2019 Haagsche Rugby Club