Zaterdag 11 april. Elke HRC Cub van Team Geel/1 werd die ochtend wakker met vlinders in de buik; dit was de dag waarop de finale van het landskampioenschap in het nationale rugby stadion in Amsterdam gespeeld werd. De tegenstander van dienst was RC Eemland, het team dat in de poulefase al had bewezen de sterkste tegenstander van onze Cubs te zijn. In Den Haag werden ze verslagen. Maar in Amersfoort hadden zij met hun felheid, werklust en enkele ‘reuzen’ aan het langste eind getrokken; het enige verlies van HRC Cubs 1/geel dit seizoen. Dat het een spannende strijd zou worden stond vast.
Die spanning was te voelen. In de kleedkamer was het muisstil. Alle spelers waren gefocust op de wedstrijd die hen te wachten stond. Maar in de spelerstunnel barstte de strijd al los. Toen HRC het clublied uit volle borst inzette, ging Eemland er met hun clublied overheen en ontstond een zangstrijd wie het hardste kon, waarbij voor extra geluid ook met de voeten werd gestampt. De muren trilden ervan en het zette de toon voor een enorm spannende finale waarin werkelijk om elke meter werd gestreden.
HRC begon sterk, speelde dominant rugby waarbij de bal snel van hand tot hand ging en maakte al gauw de eerste try (van captain Timur). Dat liet Eemland niet gebeuren en ze maakten slim gebruik van hun snelle en sterke winger die al snel weer gelijk maakte. HRC liet zich niet van de wijs brengen en door goed samenspel werd een nieuwe voorsprong bereikt (try Mink). Ruststand: 10-5.
Na rust leek HRC alleen nog maar dominanter te worden en werd de druk op Eemland opgevoerd. Maar Eemland was scherp en een klein foutje van onze Cubs in hun 5-meter gebied werd genadeloos afgestraft: een snelle sprinter van Eemland brak uit en wist de hele oversteek te maken. Weer stonden het gelijk: 10-10.
Nu kwam het erop aan, er moest een schepje bovenop. En dat lukte. HRC drong aan en Eemland kon het niet meer bolwerken. Drie try’s op een rij (Dex 2x en Syl) zorgden voor een comfortable voorsprong op Eemland; al gaven ze nog niet op.
Nu kwam de sterkste fase van Eemland en moest HRC laten zien dat ze ook goed konden verdedigen. Hun grote “reus” kon toch nog een try drukken maar… de tijd was om.
Gewonnen (25-17)! Na een seizoen van hard werken, veel spannende wedstrijden en zware trainingen Kampioen van Nederland!
Dat werd natuurlijk gevierd. Eerst in Amsterdam op het veld, waar ze de prijs in ontvangst namen. En nog mooier was de aankomst in Den Haag met vuurwerk, een tweede huldiging, en een spuitfestijn van (alcoholvrije) champagne. Nog een keer werd er uit volle borst gezongen, nu zonder competitie van Eemland. De buit was binnen.
