HRC Benjamins Richmond trip 2017

  -   Benjamins
Verslag van de kinderen en een ouder

Verslag van de kinderen:

Zaterdag 14 oktober 2017

We zijn erg vroeg opgestaan. De meeste kwamen nog slapend het clubhuis binnen. Toen mochten nadat iedereen er was in de grote bus. Het was heel gezellig omdat iedereen gezellig aan het lol trappen was. Er was tv in de bus dat was super daar mochten lekker film en rugby op kijken. Toen kwamen we bij de boot, de bus onderin en wij mochten eruit om tikkertje te spelen dat was wel heel gaaf. Aangekomen in Engeland moesten we nog twee uur met de bus voordat we bij de school aankwamen. Ik herkende het nog van vorig jaar.

Toen we bij de school aankwamen kregen we lekkere pannenkoeken. Na het eten mochten we nog een spelletje zombie tikkertje doen.

Na tikkertje kregen we onze nieuwe jassen voor de wedstrijd waar we naar toe gingen. We mochten het poortje vormen voor de spelers. Dat was wel heel erg spannend wat waren die jongens groot. We kwamen daar Tim visser en zeno Kieft aanmoedigen. Uiteindelijk heeft la Rochelle gewonnen het team van Zeno. Na de wedstrijd kwamen Zeno en Tim nog een handtekening uitdelen. Het jeugdjournaal kwam ook opnames maken. Ravi, mees en Victor mochten een paar vragen beantwoorden. Dat was wel heel spannend. Het was in inmiddels al heel laat geworden en daarom gingen we naar de school toe waar we gingen slapen in een grote zaal. We waren wel erg moe en gingen slapen want morgen hadden we een belangrijk toernooi.

Guard of Honor bij Harlequins v La Rochelle 

 

Zondag 15 oktober 2017

Zondagochtend was het vroeg opstaan en werden we door Joppe getrakteerd op een ochtendgymnastieksessie. Ondertussen waren de trainers bezig met het maken van een heerlijk Engels ontbijt, gelukkig zonder gebakken tomaat! Volledig in HRC tenue en met onze nieuwe tops gingen we met debus naar het toernooi. De start was om 10.00 uur en het weer was super met af en toe een zonnetje. We mochten spelen tegen o.a. The Wasps, Harlequins en natuurlijk Londen Scottish. Sommige potten waren makkelijk en bij sommige hadden we behoorlijke tegenstand maar het was een gaaf toernooi. Aan het einde van het toernooi kregen we een welverdiende medaille en hebben we de organisatie bedankt met echte Hollandse versnaperingen waarna we terug naar school gingen en we tijd voor ons zelf hadden tot het avond eten. Natuurlijk werd er zombie tikkertje gespeeld. Lekker rondrennen en de zombie uithangen dat kinnen we als geen ander. Daar kregen we honger van en dus was het tijd voor pizza. Een lange tafel stond voor ons klaar bij de Pizza Express. Lekker smullen en met buik rond gegeten was het tijd voor een wandeling langs de Thames. Wat een geluk onderweg kwamen we nog een ijsco kar tegen. Na een spannende wandeling in het donker kwamen we op school aan. De rechtbank met een heuse rechter stond daar voor ons klaar om over onze daden te oordelen. Nou die was niet mals. De ene na de andere werd de mond gesnoerd met tape of kreeg een frisse limonade douche. Uitgeput maar voldaan lekker naar bed na een dag vol lol.  

 Benjamins langs de Thames  Benjamins eten een ijsje langs de Thames

Maandag 16 oktober 2017

Elke ochtend stonden we weer vroeg op en deden we ochtendgymnastiek.

En daarna gingen we verstoppertje spelen door de hele school en daarna een lekker Engels ontbijt met ei, spek en natuurlijk witte bonen in tomatensaus.

En toen kregen we training van de Harlequins fc en daar na even spelen en lunchen.

En daarna het afscheid van Engeland en op aankomst op hrc lekker slapen in je eigen bed. Dit was de allerleukste trip tot nu toe bedankt!

 

Het thuisfront vertelt:

Kijk. Die Engeland trip van de Benjamins is natuurlijk fantastisch. Vinden we allemaal. En zelfs het vroege verzamelen valt best mee. Er ontstaat zelfs een soort saamhorigheid op het parkeerterrein. Gapend stappen wat ouders uit hun auto. Ze staan nog net niet in hun pyjama. Overal zie je gespannen gezichtjes van best wel stoere Benjamins, sommige met een knuffel onder hun arm. Anderen doen het zonder. Mag allemaal. En terwijl we allemaal op deze frisse ochtend nog licht slaperig het er over eens zijn dat het toch best vroeg is, verschijnt eindelijk de bus en kunnen we inladen. Tassen aan boord. Slaapzak niet vergeten. Plekje zoeken naast een vriend. Alles onder controle. Buiten worden plichtmatig een veelvoud aan foto’s gemaakt waarbij de flits voornamelijk de zijkant van de bus verlicht, maar het mag de pret niet drukken. Het is een fantastische reis en als het even kan leggen we alles vast. Nog even zwaaien en dan zijn ze echt op pad. Mees gaat voor de tweede keer mee. Geen enkele twijfel, zowel bij hem als bij ons, maar ik mis hem toch al weer een beetje als ik naar huis rijdt.

Gelukkig worden we vakkundig en met bijna militaire precisie op de hoogte gehouden van het wel en wee van onze topspelers. Het voelt alsof je erbij bent; in de bus, op de boot, weer in de bus en pannenkoeken bakken op school. Het ziet er allemaal fantastisch uit en je ziet de zorg die eraan vooraf gegaan is bijna vanaf druipen. En dan die zaterdagavond in het stadion. Trots ben ik. Mijn zoon, samen met zijn rugby maten, op het veld! Met een Meet & Greet. Het kan niet mooier. En dan ook nog even op het jeugdjournaal. We zijn zelf in Antwerpen met vrienden als een oplettende ouder de link van de reportage doorstuurt. Met z’n vieren bekijken we de film. Daar staat ‘ie. Met zijn lange blonde haar vertelt hij dat het echt wel een belangrijke wedstrijd is. Dat Zeno bij HRC heeft gespeeld en dat hij later nog beter wil worden. Het is ontroerend te zien wat twee spelers van dit kaliber bij die jongens (en meisjes) losmaakt. Prachtig!

Hoewel we op zondag de foto’s van het toernooi wat minder volgen, zag het er niet minder fantastisch uit. Het is zo mooi te lezen hoe goed ze spelen en dat andere teams onder de indruk zijn van hun prestaties. Mooi toch! 40 van die gozertjes uit een klein land met maar twee spelers op topniveau. Waar rugby in de top 10 populairste sporten niet voorkomt. Ik word er blij van. Deze eer komt enkel en alleen de trainers en teammanagers toe. Dat kan niet vaak genoeg gezegd worden.

Bij aankomst op maandag ontvangen we een ‘licht’ vermoeide, maar super enthousiaste zoon. Hij is stuk. En uit ervaring weet ik dat het nog wel een paar dagen gaat duren voor hij weer een beetje mens is. Maar dat maakt niets uit. Hij heeft het verdiend. Het is toch best wat om op je negende drie dagen lang zonder je ouders in het buitenland te zijn. Dit was de tweede keer dat hij meeging en ik hoop dat ze volgend jaar bij de mini’s ook zoiets mogen meemaken.

 

 

Deel dit artikel:    
 
 
© 2018 Haagsche Rugby Club