HRC 3 – WRC The Hague Hornets

  -   HRC 3

Afgelopen zondag stonden aan het begin van een “must win” wedstrijd. Tegen de Hornets, die op sociale media een iets te grote mond hadden over HRC. Derby’s zijn altijd leuk om te spelen, wedstrijden die op het randje worden gespeeld, mensen die boven zichzelf uitstijgen. Op een winderig en in de tweede helft regenachtig veld wilden wij het resultaat tegen DIOK goed gevolg geven. Het liep anders, helaas voor ons. De eerste helft stonden wij niet aan genoeg als team en dat was te merken. We gingen als team door de bewegingen, maar de overtuiging ontbrak. Wij lieten ons teveel uit ons spel halen door de felle scholiertjes, speelden onrustig en verdedigend waren niet goed genoeg. De Hornets maakten hier dankbaar gebruik van. Ondanks een harde eerste twintig minuten waren het de Hornets die eerste try’s van de wedstrijd wisten te drukken. Oude bekende Thomas Farrell drukte voor de Hornets de eerste twee try’s door dwars door onze verdediging te snijden. Daar hadden wij even geen antwoord op. Toegegeven ons sterkste wapen, de scrum stond onder druk waardoor ons standaard aanvallende platform niet kon worden gebruikt.

            In de rust moesten wij ons herpakken want met de instelling van de eerste helft zouden wij nog niet eens in staat zijn om van cubs team te winnen. De tweede helft ging weer hard van start, dit keer hadden wij wind tegen dus dat beloofde wat.  Maar we speelden wel hechter in de verdediging wat wel een opsteker was. Ondanks beter spel waren het toch weer de Hornets die een try wisten te drukken en met een 0 – 17 achterstand begonnen de ruggen zich te rechten en de koppies bleven omhoog. Het laatste half uur waren wij beter en dat resulteerde ook in een paar mooie scores. Onze voorwaartsen wonnen steeds meer hun één op één gevechten in de rucks en de tackles, de Hornets begonnen minder goed te tackelen. Wij stonden iets rustiger op het veld, minder gehaast wat resulteerde no nonsense rugby. Podjes lopen vanaf de scrumhalf en flyhalf en pick en go’s lopen om de voorwaartsen van de Hornets bezig te houden zodat wij meer ruimte voor onze backs konden creëren. Het was uiteindelijk Gijs die als eerste van ons over de lijn kwam voor onze eerste try van de wedstrijd. Hierna bleven wij op jacht om langszij te komen en een paar minuten later was het Jelle die na mooie break van Michiel de bal kreeg en onze tweede try drukte, met een conversie erbij. 12 – 17. Met nog een minuut of tien te gaan was het voor beide teams de dood of de gladiolen. Wij hadden het gevoel dat die derde try er in zat en wij kwamen vrij dicht bij. Maar op het eind gaven wij een paar domme penalty’s wat ons momentum brak. De penalty’s werden door de Hornets voor drie punters genomen, maar ondanks wind mee gingen beide mis. Het doel was om ons een bonuspunt door de neus te boren, gelukkig ging dat mis, kicken op de palen met een penalty blijft toch derde klasse onwaardig. Nadat wij een 22 drop out kick namen kregen de Hornets weer balbezit met nog een paar seconden op de klok, zij kickten de bal uit en wonnen uiteindelijk met 12 – 17.

            Na een dergelijke wedstrijd sta je met een rotgevoel op het veld. De tweede helft hebben wij laten zien wat wij waard waren, maar door een rampzalige eerste helft sta je niet als winnaar op het veld. Verliezen is altijd kwalitatief uitermate teleurstellend, maar in een derby op je eigen veld is dat dubbel. Voor ons zit er weinig anders op dan deze week weer te trainen, focus leggen op de dingen die fout gingen en daar aan werken, want volgende week spelen wij uit bij USRS en daar willen wij weer met vijf punten van het veld lopen.

Hoog en lomp,
Mark

Deel dit artikel:    
 
 
© 2020 Haagsche Rugby Club