HRC 3 – Virgiel 1 (7 – 40)

  -   HRC 3

De dag begon leuk, het weer zat mee en iedereen had er zin in. Maar zoals aan de eindstand is te zien bleek dit een beetje voorbarig. De eerste twintig minuten waren zondag niet goed en Virgiel maakte daar dankbaar gebruik van.  Het zat niet mee dat gedeelte, niet in de laatste plaats door de scheidsrechter. Ons nieuwe codewoord voor rustâgh, muskusrat, klonk al snel over het veld. Ok, ok, ok, ik weet dat het niet netjes om als rugbyers te zeuren over de scheidsrechter, maar ik wil daar toch een uitzondering voor maken. Al na vijf ging hij dreigen met rode kaarten naar aanleiding van een vraag van onze prop over de calls bij de scrum. Daarna kregen wij een penalty try tegen na één penalty tegen op de try line en een gele kaart voor GJ op de koop toe. Uw trouwe journalist denkt dan toch, goh wel progressief dat je kan fluiten met een hersenschudding. Enfin, genoeg gezeurd, uiteindelijk lieten wij ons de kaas van het brood eten. Muskusrat.

De eerste twintig minuten van ons waren zoals al eerder gezegd niet goed, maar in de loop van de eerste helft kwamen wij beter in ons spel. Onze verdediging stond beter en we kregen ook wat meer momentum in de aanval. Een aantal keer kwamen wij dichtbij, maar het mocht niet baten in de eerste helft.  Maar ondanks het mindere spel bleven wij gedisciplineerd spelen, mondje dicht en gewoon doorgaan. In de tweede helft was de wedstrijd een stuk gelijker qua spelbeeld. Virgiel bleef sterk spelen en wij probeerden weer ons spel, bal houden in de voorwaartsen en spel vertragen, te spelen en dat lukte best goed. In de tweede helft kwam Ben Schuurman, ja ja, tweelingbroertje van, er in op scrumhalf en hij speelde een dijk van een wedstrijd. Moet genetisch zijn. Terechte man of the match aan onze kant.

Dat het in de tweede helft ook qua spel beter ging was te zien in de score, want dankzij een try van Herrie kwamen wij van de hatelijke nul af. Hierna hadden wij nog twintig minuten om nog iets te repareren aan de score. Maar ondanks hard werk van onze kant mocht het niet baten. Virgiel speelde ook onder druk vrij sterk en het werd een wedstrijd van twee teams die weigerden op te geven. Dit nemen ook wij ook weer mee naar de wedstrijd komende zondag tegen de Rotterdamse studenten. De mentaliteit om de volle tachtig minuten te vechten voor wat wij waard zijn. Want laten we eerlijk zijn, wij zijn een team in opbouw met veel nieuwe jongens, van wie veel net begonnen zijn met rugby. Dus resultaten gaan met horten en stoten. Maar het woord opgeven kennen we niet. Komende zondag mogen we weer, heb er zin in.

Op je enkels,
Mark

Deel dit artikel:    
 
 
© 2019 Haagsche Rugby Club