De finale om het landskampioenschap bij de Colts beloofde een ouderwetse titanenstrijd te worden tussen Colts 1 van HRC en het team van Rugbyclub The Dukes. Twee jaar eerder hadden beide teams in grotendeels dezelfde samenstelling elkaar al ontmoet voor de finale bij de Junioren. HRC was destijds licht favoriet maar miste op een conversie na de titel. Tijd voor revanche, of toch een déjà vu?
Deze finale kende een zinderende opening. Vanuit de kick-off snelden de Haagsche boys rechtstreeks naar de Bossche try-lijn. Op slechts enkele centimeters voor die lijn werd de Haagsche aanval echter gestopt door de als altijd taaie Bossche verdediging. Daarna leken The Dukes aan zet, al was de openingsscore tien minuten later voor de Hagenezen (7-0).
Niet veel later kwamen The Dukes langszij (7-7) en pakten door naar 7-12 en 7-19. Keer op keer frustreerde de defensie van The Dukes de Haagsche aanvallen. Deze teams kennen elkaar zo door en door, dat ze precies weten welke spelers ze extra kort moeten houden. De Haagsche boys werden in een spreekwoordelijke hoek gedreven waardoor ze nauwelijks aan hun eigen creatieve en sprankelende spel toe kwamen.
In het vuur van de strijd werden er over en weer foutjes gemaakt en overtredingen begaan. Dankzij een penalty op de palen verkleinde HRC de marge naar 10-19. Kort daarop liepen The Dukes weer iets uit door ook een penalty op de palen te nemen: 10-22.
Drie minuten voor rust ging er een schok door het stadion. Na een onbesuisde tackle bleven twee spelers liggen. De Bossche rugbyer kon op eigen kracht het veld verlaten om verder verzorgd te worden. De Haagsche speler verliet per brancard het stadion. Helaas ook met een rode kaart, waardoor HRC de wedstrijd met veertien man moest vervolgen.
Aangeslagen en uitgedund hervatte het Haagsche team de strijd. The Dukes herpakten zich beter en wisten in de resterende minuten nóg een try met conversie te scoren. Ruststand 10-29.
De wedstrijd leek gespeeld. Maar vlak de Haagsche strijdbaarheid niet uit. Ondanks de man-minder was het juist de ploeg van HRC die een sterkere tweede helft liet zien. Volharding en vechtlust brachten HRC terug in de wedstrijd: het werd 15-29 en vervolgens 20-29. En daarmee kwam ook het geloof terug dat de Haagsche boys misschien toch wel…
Pas laat in de tweede helft lukte het The Dukes nogmaals te scoren en converteren: met nog vijf minuten op de klok werd het 20-36. Nog altijd een fors verschil, maar niets is onmogelijk en de Haagsche boys bleven álles geven in een ultieme eindsprint. Met resultaat: het werd 25-36 en met nog luttele tellen te gaan zelfs 32-36.
Zou het Den Haag lukken nóg een try te scoren en de wedstrijd en daarmee de titel naar zich toe te trekken? Nog eenmaal gingen de Haagsche boys vol in de aanval. Het momentum lag bij de HRC’ers, maar de klok tikte genadeloos door. In de dying seconds verloor HRC balbezit en was de finale ineens en onherroepelijk over. The Dukes waren de nieuwe landskampioen.
Dat doet pijn. Maar, om coaches Jono en Matt te citeren: “Finals don’t define a season; the journey does.” En die reis, ongeslagen in beide poulefases met een ongekend hoog puntensaldo, is er absoluut eentje om heel trots op te zijn.
Met felicitaties aan The Dukes, grote dank aan coaches Jono en Matt, category managers Judith en Boukje en een diepe buiging voor teammanagers Mariska en Jeroen die met hun tomeloze inzet en verzorging het team écht gedragen hebben.
