Het CV (21) van Nicolaas van der Schatte Olivier

  -   Nieuws

Behoeft onze volgende trainer nog enige introductie? Zeer zeker niet. Begeleiding? Misschien. Maar dat is ook het leuke aan HRC, hier lopen wel wat karakters rond en dat houdt het ook leuk.

HRC CURRICULUM VITAE

  • Bijna 40 jaar terug – begin jaren ’80 – deed ik mijn eerste stappen op een rugbyveld, wel te verstaan de velden van rugbyclub DIOK. Samen met mijn grote vriend, de zoon van de toenmalige voorzitter van de Haagsche Rugby Club.
  • Daar bleek al snel “stilstand is achteruitgang” en voor verdere rugby ontplooiing een stap naar Neerlands grootste en beste noodzakelijk. Rap verhuisden wij naar DH
  • Daarna alleen een kort uitstapje (studententijd)  naar het Leidsch Studenten Rugby Gezelschap gemaakt, maar altijd lid gebleven van de Haagsche Rugby Club.  
  • Met gepaste trots, met een beetje heimwee maar bovenal met veel plezier, kijk ik nog graag terug op alle HRC jeugd prestaties van toen.  Vanaf de mini’s tot en met de colts was HRC onoverwinnelijk, en landskampioenschappen waren eigenlijk vanzelfsprekend (black-out 1990). Ook op grote internationale toernooien werd menigmaal groots naam gemaakt.  Vaak wist men niet eens dat Nederlanders (ic Hagenaars en Hagenezen) ook konden rugbyen tot HRC was langs geweest. vrijwel overal werd HRC met open armen ontvangen, en dat is niet anders tot op de dag van vandaag volgens mij. Groot verschil met toen is wel het intensieve sociale karakter bij internationaal bezoeken. Meestal dag vullende programma’s en spelers sliepen bij de tegenstander thuis, het moest wel heel gek lopen als er een hotelovernachting bij kwam kijken. Best jammer, het waren schitterende momenten, ik heb er waardevolle ervaringen en mooie contacten aan overgehouden. 
  • Niet alleen kwamen buitenlandse jeugdteams graag bij HRC op bezoek, HRC ging ook vaak op trip – soms zelfs meerdere keren per jaar.  Met kers op de appelmoes: de trips naar Canada en Zuid-Afrika.   
  • Ook nog steeds vol trots deel uit mogen maken van het HRC 1XV “LEGENDS team”. Het LEGENDS team dat eind jaren ‘90 en begin jaren ‘00 heerste op en over de Nederlandse rugby velden, maar zeker ook buiten de landsgrenzen (+ Guiness Book of Records).   
  • Ook de periode in het tweede van HRC was fantastisch. Ondanks de kampioenschap(pen) weigerde de NRB promotie te gunnen. Jammer dat kwaliteit geen prioriteit genoot en de NRB besloot dat het niet reglementair was om twee teams van 1 club in de ereklasse toe te laten.   
  • Tenslotte als speler een fantastische en gezellige tijd in het 3e team van HRC gehad. Ongevraagd advies: stop bij  35+ als je niet meer fit bent.
  • Als rugby speler deel uit mogen maken van alle nationale en provinciale jeugd selecties.  Tijdens mijn studententijd ook kort een steentje bijgedragen aan het bestuur van de Nederlandse Studenten Rugby Bond, en team.
  • Tenminste zo belangrijk als rugby op het veld is natuurlijk al hetgeen zich naast het veld afspeelt. Het overgrote deel van mijn vrienden ken ik van jongs af aan en vrijwel iedereen heeft tenminste een link met de rugby wereld.   
  • Na een korte meer rustige periode is het na een paar pogingen godzijdank gelukt ook de volgende generatie te enthousiasmeren voor het spelletje.  Sindsdien weer een frequent bezoeker. Cultuurshock: waar vroeger met mazzel twee teams konden worden geformeerd maar we meestal al bleven haken bij 1 team en wat reserves, liepen er opeens 100 spelertjes rond per leeftijdsgroep. Een hele hele grote pet af voor initiators en aanjagers hiervan.
  • Jeugd trainer geworden, nu van de mini’s – in het bijzonder team Frankrijk bij de Mini’s. Begin jaren ’90 (jeugd)trainer papieren behaald. Nog steeds behoorlijk wennen dat de “harde hand” rugbyopleiding voor een groot deel is verdwenen en de focus nu voornamelijk ligt op verantwoord spelplezier via empathisch pedagogisch methodieken. Aanpassen gaat met kleine stapjes. 
  • Met een kleine groep in 2016 de bouw en financiering  van ons nieuwe clubhuis opgepakt. Alhoewel met veel liefde achteraf toch wat meer tijd gekost dan in eerste instantie ingecalculeerd. We hopen 2021 de laatste punten te kunnen afmaken maar sowieso super trots op dit nogal HRC waardige resultaat.  
  • Een lange lijst die ik graag (postuum) zou willen danken voor hetgeen ze hebben gedaan voor HRC, voor hun vriendschap maar zeker ook voor het feit dat ik mede dankzij hen nog steeds na zoveel jaren met zoveel plezier naar HRC ga.  
  • Grootste uitdagingen aankomend jaar: laatste punten clubhuis en de buitentrap. Tenslotte hoop ik iets te kunnen bijdragen aan het overbrengen en hernieuwd leven inblazen van het HRC adagium. Soms lijkt het dat (zowel door leden als door ouders van leden) niet meer helemaal wordt begrepen dat HRC er niet alleen voor maar bovenal door haar leden is.  Vrijwilligheid betekent geenszins ook vrijblijvend.   

 Grt, Nicolaas van der Schatte Olivier

Deel dit artikel:    
 
 
© 2021 Haagsche Rugby Club