Don’t you dare!

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft een moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon

Een competitiestart zonder publiek, gek hoor. En hoewel ik weet dat er een aantal ouders – keurig op anderhalve meter – buiten het terrein, in de regen, achter het hek op de Theo Mann-Bouwmeesterlaan stonden, zat ik droog op de bank achter de livestream en werd het potje voor mij dit keer alleen “fysiek tastbaar” toen ik zijn zompige, zweterige en vooral modderige tenue in de wasmachine propte.

Eerder vertrouwde ik jullie al toe dat die wasmachine-momenten niet echt mijn favoriet zijn. Ik hoor spelers soms vol lof praten over die strategisch geplaatste wat elastische stukken in hun Canterbury shorts en ook ik ben zeker blij met wat rek in die broekjes (als louzy huisvrouw ben ik achter de naaimachine ook bepaald geen held), maar het één kleur houden van twee verschillende soorten stof, vind ik wel hogere huishoudkunde. Bij iedere (en het zijn er inmiddels heel wat) nieuwe short, doe ik weer moedig een poging en ik ben inmiddels zo ver dat ik niet al na 1 of 2 wasbeurten een witte short met grijzige banen heb weten te creëren….

Daarbij is zo’n wit broekje natuurlijk op zich al een uitdaging (in die gerimpelde broekband blijven hier thuis altijd modderstrepen achter). Reden om medelijden te hebben met bijvoorbeeld de mums van VRC die bijna volledig in het wit spelen en mij gelukkig te prijzen dat ik daar tenminste niet mee hoef te dealen….Totdat ik deze week het nieuwe uit-tenue van HRC Heren 1 zag. Ik vind het ontwerp met die dunne subtiele geel/oranje en blauw lijntjes schitterend, maar die basiskleur: helemaal wit! Dit is door een vent verzonnen?!

Nu zal het eerste, zolang mammie de was doet, voor veel spelers nog niet aan de orde zijn, maar ik waarschuw alvast; diegene die het in zijn kop haalt om straks die omkeerbare GTMB shirts aan de ene kant gestreept en aan de andere kant ook “leuk” wit te maken, krijgt het zwaar voor zijn kiezen!

Wees voorzichtig en tackel hard,
liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2020 Haagsche Rugby Club