Rugby Mum – De lief en leed-pot

  -   Column

In memoriam Maarten Hijdra

Als ouder van een jeugdlid (een Colt in mijn geval) heb je – met uitzondering van wat langdurige blessures of een cadeautje voor een naar het buitenland vertrekkend talent – nog niet zo veel van doen met lief en leed. De spelers zijn (al vinden ze zichzelf soms al heel wat) nog zó jong en bruiloften en babyshowers liggen nog ver in de toekomst: de eerste doen nota bene pas dit jaar eindexamen! 

Wat nog véél verder weg zou moeten liggen is een definitief afscheid van een mede-rugbyouder; iemand die al jaren week in week uit langs de lijn staat, met wie je ombeurte koffie of bier haalt, die nooit te beroerd is om een keer extra te rijden, bij wie wat verder weg wonende academy spelers (op trainingsdagen) altijd welkom zijn, de vader van twee fantastische jongens met een groot rugby hart – de ene is (volgens mij) een van de grootse talenten die er op HRC rondloopt en de ander een gedreven en betrokken jeugdtrainer – en de man van een van dé “regelneven” van de club. Daar kan en wil je niet aan denken, want het is héél veel te vroeg en voelt zó onrechtvaardig.

En toch zullen de Colts, hun ouders en andere HRC-ers deze vrijdag afscheid nemen van Maarten Hijdra. Dat is verschrikkelijk verdrietig, maar daarmee is het nog niet gedaan: lieve Marjon, Tom en Gijs, jullie mogen er op vertrouwen dat HRC er nu en in de toekomst is om jullie te steunen.

Wees voorzichtig en tackle maar een keer extra hard voor Maarten.

Liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2019 Haagsche Rugby Club