Column Rugby Mum: Thuis fluiten

  -   Column
Het wel en wee van een rugbymoeder. Periodiek schrijft de moeder van een HRC-jeugdspeler over haar belevenissen rondom de favoriete sport van haar zoon.

Het is pas februari, maar helaas komt het einde van de competitie al weer in zicht. Er komen play-offs aan en andere wedstrijden waarin het er om zal spannen. Van die wedstrijden waarin de spanning te snijden is.

De laatste minuten tikken weg. Het thuisteam is in de aanval. Ze lijken al een eeuwigheid tegen de try line van de bezoekers aan te beuken, maar die o zo noodzakelijke try is nog niet gedrukt. Dan gaat de bal uit….

De scheids heeft niet gezien wie het laatste contact had en dat staat op zijn gezicht af te lezen. Uit een ooghoek denk hij wel te zien dat de (eigen) grens vliegensvlug de stand van zijn armen verwisselt ten voordele van de eigen club. Ook ziet hij de beide captains alvast aanstalte maken om zijn richting op te komen. Hij voelt de piemende ogen van de coaches en de ingehoude adem van spelers en toeschouwers.

Tja, als rugby schiedsrechter mag je dan wel (volgens de regels) onaantastbaar zijn, maar ik geef het je te doen als jij de clubscheids/thuisfluiter in zo’n situatie bent.

Het leek me een goed moment om dit nog even onder de aandacht te brengen.

Wees voorzichting en tackle hard!

Liefs,
Mum

Deel dit artikel:    
 
 
© 2018 Haagsche Rugby Club