Laatste fase van de wedstrijd, de klok wijst nog 1 minuut en 10 seconden aan, HRC in balbezit en een 37-34 veursprong, schiet Daviéd de bal uit, wat de heck!!!! De scheidsrechter echter blaast op z’n “fluitje” en wijst met zijn arm naar de kleedkamers. Het is voorbij, het is over, de wedstrijd is gewonnen: HRC Nederlands kampioen!
HRC spelers vliegen elkaar in de armen, sommige van hen vallen op hun knieën, een nog nooit getoonde juichende coach rent het veld op gevolgd door 100’den dolenthousiaste HRC supporters, wat een feest.
De Rotterdammers zwáár teleurgesteld; sommige lagen gedesillusioneerd op de mat, anderen trokken zich terug in hun schulp. Het hele seizoen ongeslagen en met grote hoge uitslagen en dan nu verliezen: de finale.
Maar ervaring leert dat de finale eerst nog gespeeld moet worden (dat weten we nog van de vorige twee finales en met name de laatste tegen ’t Gooi) en dat een finalewedstrijd een wedstrijd op zich is en die in positieve gevallen de spelers/het team boven zichzelf doet uitstijgen.
Ik had het ‘s-ochtends ontzettend gehoopt dat we zouden winnen, het zou kunnen máár dán moesten de spelers 80 minuten tot het gaatje gaan en de tegenstander opjagen en onder druk zetten én dat hebben onze spelers voor elkaar gekregen: chapeau.
Rotterdam was de gedoodverfde winnaar maar dat bleek na 80 minuten anders.
Zelfverzekerd begon RRC aan de wedstrijd en wist HRC onder zware druk te zetten en dat resulteerde in een push-over try uit een line-out en zo stond het na 6 minuten al 0 – 5 want de conversie werd gelukkig gemist.
Toch kreeg gaande de wedstrijd HRC meer grip op het spel en werden er pogingen gedaan aan te vallen. Uit een flitsende aanval kon RRC alleen nog aan de noodrem trekken met een penalty als gevolg, HRC stond op het scorebord 3 – 5 door Björn. Toch was het weer RRC die een try scoorde uit een voorwaartsen drive; 3 – 12.
HRC spelers lieten het koppie niet hangen en vochten zich weer in de wedstrijd en trokken vol overgave ten aanval wat binnen 6 minuten tot maar liefst 3 penalty’s leidde, waarvan Björn alleen de laatste niet benutte maar de stand was wel 9 – 12.
HRC werd hondsbrutaal en nam al het initiatief wat een mooie try opleverde door de 3-kwart lijn, Jordy wist in de uiterste linkerhoek de bal te drukken en Björn converteerde magistraal; HRC op voorsprong 16 – 12. Wie had dat gedacht?
RRC deed nog een uiterste succesvolle poging in de dying seconds van de 1ste helft 16 – 17, conversie voor de 2de maal gemist. Rust…
De 2de helft was nog geen 2 minuten oud of HRC werd verrast door een flitsende aanval van de levensgevaarlijke 3-kwart lijn van RRC + conversie dat bracht de stand op 16 -24. Kom op De Hâgh! De koppies bleven fier omhoog van de HRC’ers; gáán, tot ’t gaatje!!!
5 minuten later was het raak voor HRC. Uit een line-out een push-over try van Taffy welke Björn converteerde 23 – 24.
Weer 5 minuten later een try en conversie voor Rotterdam 23 – 31. Shoot!
3 minuten later try Amir + conversie 30 – 31. Het kan alle kanten op als het maar de onze is.
Het spel golfde op en neer. Beide teams gaven het uiterste en beiden waren uit op de winst. Spektakel!
RRC verruimde hun voorsprong door een toegekende penalty tot 30 – 34. Kom op jongens; laat het niet gebeuren.
In de 29ste minuut was het Davíed die na een schitterend inside passje en een mooi getoonde dummy de verdediging van Rotterdam verschalkte + conversie 37 – 34. Nog 10 minuten: kom op jongens dit móét lukken. Bloedstollende minuten volgde waar onze mannen vochten als leeuwen en hun ervaring van de twee vorige finales gebruikte.
En ’t is gelukt. Fantastische strijd door twee teams, reclame voor onze mooie sport!
Natuurlijk heeft SportSnap een prachtige rapportage online. In dit bericht onder andere foto’s na het laatste fluitsignaal waar Frank van Leeuwen de explosie van geluk in beeld heeft gebracht. De beelden van de wedstrijd zelf, maar ook van de uitreiking zelf vind je hier: https://www.sportsnap.nl/rugby/hrc-rrc-3/
