Een niet te evenaren Trip?

  -   Benjamins
Guard of Honor bij Harlequins v La Rochelle

Velen zaten afgelopen zondag verbaasd naar het Jeugdjournaal te kijken. Daar stonden ze ineens… Onze Benjamins in de erehaag tijdens de Champions Cup wedstrijd tussen The Harlequins en La Rochelle, in Twickenham Stoop Stadium.

Hoe dat allemaal is gekomen lees je hieronder.

Het begon allemaal heel gewoon… Traditioneel gaan de Benjamins in het eerste weekend van de herfstvakantie op trip.  Ook dit jaar reisden we af naar London alwaar we met 4 teams (2x U9 en 2x U10) op een toernooi uitkwamen tegen teams als The London Scottish, The Wasps en The Harlequins. Heel gewoon… 😉

Één van de onderdelen van de trip was een clinic bij de Harlequins. Net zoals vorig jaar zouden we hier op maandagochtend een leerzame training volgen, gegeven door zeer ervaren trainers van de Harlequins. Leerzaam voor de kids, maar zeker ook voor de trainers.

De Benjis waren al aangemeld voor het toernooi, het volledige programma was al ingevuld, de boodschappen waren besteld, de trip-jassen waren bedrukt en de ouderavond was een succes geweest.

En toen kreeg een toch al geweldig gepland weekend een verassende wending: De Champions Cup wedstrijd tussen de Harlequins en La Rochelle bleek geprogrammeerd te zijn op de zaterdag van onze aankomst!

Positieve paniek bij de tripcomissie! Zijn we op tijd in London? Is dit leuk voor de kids? Redden ze het wel? Hoe komen we daar? Etc.

Maarja… Zeno Kieft tegen Tim Visser! Dat is een kans die je misschien maar één keer in je leven  krijgt. En natuurlijk vinden de jongens dat leuk. Een oud HRC’er die op het allerhoogste niveau speelt, tegen de enige andere Nederlander die op dat niveau uitkomt. Een -once in a lifetime opportunity-.

En zo gebeurde het. Via de contacten die we hadden voor de clinics werden razendsnel plaatsen gereserveerd voor de wedstrijd. De bus kon ons brengen, terug moesten we zelf vervoer regelen (ivm de rusttijden van de chauffeur) maar ook dat mocht geen probleem zijn. Dit moest gewoon lukken.

Dan; zou een ontmoeting met Zeno te organiseren zijn? Hoe organiseren we dat?  Via interne contacten werd razendsnel contact gezocht met Zeno zelf. Zeno was natuurlijk enthousiast, maar ja, speelde hij wel? En mocht hij na de wedstrijd zijn team verlaten om ons gedag te komen zeggen? Geen garanties.

Een andere trainer had via contacten bij de NOS gehoord dat zij wellicht een item over de twee Nederlanders zouden gaan maken. Ook daar nog niets zeker, maar de kans was er.

Een mail naar het Jeugdjournaal werd opgesteld. Als de NOS daar toch is, dan is het wellicht ook heel leuk om iets over de Benjis te maken toch? Zij reageerden enthousiast maar met dezelfde reserves als de NOS. De rechten waren nog niet rond, de clubs hadden nog niets toegezegd.

De tripcomissie liep al dagen met kippenvel. Want hoe dan ook, we gingen naar de wedstrijd. Hoe gaaf!

En toen; een mail van de Harlequins. Twee keer knipperen, lezen we dit nou goed?

  • Of onze Benjis ‘The Guard of Honor’ wilden zijn?

WAT? ECHT? IS DIT EEN GRAP? Natuurlijk willen we dat. Heeeeeel graag zelfs. Dit werd direct bevestigt door de Harlequins en was ook direct rond. Kippenvel tot onze kruinen. Dit wordt echt heel bijzonder.

Zaterdag aangekomen in Richmond hebben we met z’n allen lekker pannenkoeken gemaakt en gegeten en hebben we ons omgekleed in het HRC tenue. Naar de Stoop, op de stoelen plaatsnemen en wachten op het teken. En daar gingen we, het veld op geloodst en vlaggen in de handen geduwd stonden ineens onze Benjamins in een erehaag op het veld! Herrie vanaf de tribune, harde muziek en spelers van twee meter die keihard voorbij kwamen rennen. Wat een indruk!

Toen een prachtige wedstrijd gezien die in het voordeel van Zeno’s team uitpakte. Kan het nog mooier? Ja dat kan. In de laatste minuut een verzoek van de liaison of we na de wedstrijd nog even wilden blijven zitten. Want zowel Zeno als Tim Visser zouden nog even gedag komen zeggen.

En ja… ook het Jeugdjournaal wilde nog even de jongens interviewen. Alles viel op z’n plek. Als in een droom stonden de trainers te kijken naar de Benjis die Zeno en Tim begroetten gevolgd door een cameraploeg. Wat geweldig dat dit allemaal gelukt is!

Oja! Op het toernooi van The London Scottish, waar we natuurlijk eigenlijk voor kwamen speelden de Benjis bijzonder goed. Over winnen of verliezen praten we liever niet bij de jeugd, maar de Engelsen waren net als vorig jaar erg onder de indruk van ons spel. Kraaltjes en spiegeltjes werden na afloop uitgewisseld met het bestuur van de London Scottish en trots keerden we terug naar onze thuisbasis voor een welverdiende douche en wat vrije tijd.

’s Avonds aten we met z’n allen bij de Pizzeria en wandelden we luid zingend en ijsjes etend langs de Thames weer terug naar de school. Daar volgde nog een spannende Kangaroo Court en vielen de kids moe maar voldaan in slaap. Dromend over al het moois dat de afgelopen twee dagen hadden meegemaakt en de clinic bij The Harlequins die nog ging komen de volgende ochtend.

Maandagavond om 22:00 waren we weer op de club. Wat nachtrust armer, maar een enorm avontuur rijker.

Deel dit artikel:    
 
 
© 2018 Haagsche Rugby Club