Als jongetjes gingen ze naar Brussel, als mannen kwamen ze terug

  -   Benjamins
bloedneuzen op Boitsfort

Deze zin zal ik even toelichten want er staat nogal een bewering!

Onze Benjamins hebben een fantastisch seizoen achter de rug met leuke potten rugby. En ze zijn in dit seizoen weer gegroeid. Letterlijk, figuurlijk en sportief. Als trainers doen we het daarvoor. Op het veld sluipt er zo nu en dan wel gemakzucht in een team. Is dat erg? Nee! Is dat jammer? Ja! Hoe voorkomen we dat nu?

Sommige clubs geloven in de schreeuwende coaches, anderen in een selectie en er zijn meer varianten. Ik ben blij dat HRC en in dit geval ook Rotterdam ervoor kiezen om de Benjamins de kans te geven zich te meten op toernooien zoals het toernooi in Boitsfort. Met spelers uit Frankrijk, Luxemburg, België en Nederland wisten onze Benjamins zich verzekerd van 6 pittige potjes.

Dan is het even aanpassen aan de felheid van de tegenstander, de beweeglijkheid van de aanvallers en onverzettelijkheid van de verdedigers. Eenmaal aangepast blijkt wederom dat het lerend vermogen van kinderen enorm is want ook onze Benjamins kennen felheid, onverzettelijkheid en snelheid.

Het grote verschil is dat ze deze kwaliteiten ineens wel moesten aanspreken. En dat doen ze, onze boys… Met een beetje hulp van de trainers van dienst (Arent en Jeroen) staan ze na twee potjes toch anders in het veld en hebben ze zich al aangepast aan de felheid van de tegenstanders. Het team werd nog meer een team dat er voor elkaar stond. De jongetjes werden mannetjes inclusief twee bloedneuzen die pas ná de wedstrijd werden opgemerkt.

Een goed georganiseerd toernooi, mooi weer, geweldig spel, mooie ontwikkelingen van de Benjamins en als toetje kun je er trots op zijn dat je van de 6 wedstrijden er maar 2 verliest (met slechts 1 of 2 puntjes verschil)

Kortom, willen we van onze jongens helpen zich te ontwikkelen tot mannen, dan zullen we vaker deze weerstand moeten opzoeken als HRC en misschien wel met meer clubs die er net zo over denken. Rotterdam deelt deze mening in ieder geval. Ik verheug me nu al op het toernooi in het Noordfranse Tourcoing, daar gaan we ze wéér zien groeien.

Een trotse coach!

Deel dit artikel:    
 
 
© 2017 Haagsche Rugby Club